[Fanfic Yuri!!! on Ice] Counted [Victuuri]

[Fanfic Yuri!!! on Ice] Counted [Victuuri]

by Amzinas L. Leer

Fandom: Yuri!!! on Ice

Pairing: Viktor*Yuri

Rate: PG

72

71

70

69

.

.

ผมมักนับมันอยู่เสมอในตอนที่ผมหยุดพัก ผมฝืนกำหนดลมหายใจให้ผ่อนออกช้าๆเพื่อลดอัตราการเต้นของหัวใจ

ปราสาทน้ำแข็งวันนี้ก็ไร้ผู้คนเหมือนเดิม เพราะมันถูกจองไว้ให้กับผมคนเดียวมาสักพักแล้ว

ตั้งแต่วันที่วิคเตอร์เข้ามาเป็นโค้ชให้ผม มันนานเท่าไหร่แล้วไม่รู้ แต่วันนั้นเป็นวันที่ผมความสุขที่สุดในชีวิต

ในหัวเต็มไปด้วยคำสาบานว่าจะไม่ทำให้วิคเตอร์ผิดหวัง ผมต้องแข็งแกร่งกว่านี้

ผลลัพธ์ของความพยายามนั้นคือเหรียญทองในการแข่งที่มอสโค

ผมไม่เคยเห็นวิคเตอร์ดีใจเท่านี้มาก่อน ขนาดตอนที่เขาได้รางวัลครั้งแรกยังไม่ดีใจเท่านี้เลย อ๊ะ อาจจะยกเว้นตอนที่ผมทำฟลิปท์ 4 รอบไว้บ้าง

แต่หลังจากนั้นผมก็ไม่สามรถสลัดสีหน้านั้นของวิคเตอร์ออกไปจากความคิดได้อีกเลย

เราแวะเยี่ยมบ้านวิคเตอร์ก่อนจะบินกลับมาที่ญี่ปุ่นทันที ตามที่ผมขอไว้ แม้วิคเตอร์จะงองแงนิดหน่อยเพราะไม่ได้กลับบ้านนานแต่เขาก็ยอมกลับมากับผมด้วย

20

19

18

17

.

.

ปึ๊ก!!

“ยูริ!” ผมได้ยินเสียงวิคเตอร์แต่ความเจ็บปวดแล่นแปร๊บขึ้นมาตามขาบังคับให้เขากลั้นเสียงร้องไว้

ไม่ได้ ไม่อยากให้วิคเตอร์กังวล

“อย่าเพิ่งขยับนะ ขอฉันดูหน่อย” มือเรียวยาวค่อยๆประครองผมให้นอนราบ เขาไล่แตะไปข้อเท้าที่ผมลงผิดท่าเมื่อครู่

“ดูเหมือนขาจะแพลงนะ ลุกไหวใหม ไปโรงพยาบาลกันหน่อยดีกว่า”

หลังจากที่เราไปให้เราไปโรงพยาบาลด้วยความช่วยเหลือของบ้านนิชิโกริ ก็ได้ความว่าข้อเท้าซ้ายหักไม่ใช่แค่แพลงอย่างที่เข้าใจ ต้องงดใช้ประมาน 1 เดือนเป็นอย่างต่ำ แต่พอหมอรู้ว่าเขาเป็นนักกีฬาเสก็ตก็ออกสีหน้ากังวล

“เมื่อเท้าเราบาดเจ็บไปครั้งนึงแล้ว แล้วถ้ามีครั้งที่สองก็มีแนวโน้มว่าจะเป็นซ้ำได้ง่ายขึ้นจากสถิติ ยิ่งเสก็ตเป็นกีฬาที่เน้นขาเยอะเสียด้วย เดี๋ยวหมอ…” ผมไม่ได้ยินเลยว่าคุณหมดพูดอะไรบ้าง หูของผมเหมือนจะดับไปตั้งแต่ที่พูดถึงอาการของข้อเท้า

ความกังวลที่ลึกลงไปในใจฟุ้งขึ้นมาเหมือนตะกอนที่ถูกขุด

13

12

11

10

.

.

“ใช้ไม่ได้เลยยูริ เริ่มให้ตั้งแต่ต้น” เสียงวิคเตอร์ติอย่างเฉียบคม หลังจากการพักรักษา วิคเตอร์ก็ดูเหมือนจะเข้มงวดกับเขามากขึ้น ผมพยายามทำตามที่เขาแนะนำทุกอย่าง แต่ทุกอย่างก็เหมือนไม่เป็นใจ วิคเตอร์ดูไม่ค่อยพอใจกับผลลัพธ์เท่าไหร่ จากการล้มครั้งนั้นทำให้ผมกลัวการกระโดด นั่นยิ่งทำให้วิคเตอร์หงุดหงิดมากขึ้น

ช่วงหลังเราไม่ค่อยได้คุยเรื่องอื่นนอกจากเสก็ตนัก เหมือนมีกำแพงมากันระหว่างเรา

9

8

7

6

.

.

“ไม่ยูริ! นายทำท่าแบบนั้นออกมาได้ยังไง แย่-” วิคเตอร์หยุดคำพูดไว้แค่นั้น ประสบการณ์ที่ผ่านมาทำให้เขารู้ว่าจิตใจของยูริบอบบางเพียงใด และเขามีหน้าที่ต้องเชื่อมั่นในตัวของลูกศิษย์

“พักครึ่งชั่วโมง” เขาเอ่ยก่อนเดินหนีออกไปสงบสติอารมณ์ ทิ้งยูริที่หอบตัวโยนอยู่ตรงนั้น ภายใต้แว่นตาเทอะทะดวงตาเอ่อด้วยหยาดน้ำตาทอประกายแสนเศร้า

5

4

3

.

.

ภายใต้แสงไฟของสนามแข่งกรังปรีซ์รอบไฟนอล ยูริยืนอยู่ตรงนั้น บนแท่นที่เป็นเป้าหมายทั้งชีวิตของเขา มองธงชาติญี่ปุ่นที่ถูกชักขึ้นไปจนสุด เหนือทุกๆคน… ชนะ เขาชนะแล้ว

ตัวแทนประเทศญี่ปุ่นโน้มคอลงให้เจ้าภาพคล้องเหรียญทอง ก่อนจับมือและตามด้วยดอกไม้ช่อใหญ่

การแข่งจบลงแล้ว เวลานี้เป็นเวลาฉลองให้กับแชมป์คนใหม่อย่างคัตสึกิ ยูริ ทั้งฮอลโฮ่ร้อง

เรียกผู้ชนะทั้งสามอันดับที่กำลังเสก็ตโชว์ตัวอยู่ตรงกลางลาน ก่อนจะค่อยๆกลับเข้าไปยังขอบสนาม เพื่อเตีรยมตัวไปยังโต๊ะแถลงข่าวด้านนอก

ชายหนุ่มญี่ปุ่นเจ้าของตำแหน่งเหรียญทองถูกจัดให้นั่งตรงกลาง ในตำแหน่งเดียวกับโค้ชของเขาในอดีต

“เจ้าของต่ำแหน่งเหรียญทองคนใหม่ของเรา คัทสึกิ ยูริ รู้สึกอย่างไรบ้างครับกับตำแหน่งแชมป์” เสียงของพิธีกรไม่ได้เข้าหูเขาจนพิชิตที่ได้ที่สองต้องสะกิดเรียก ยูริถึงกลับมาสนใจเหตุการณ์ปัจจุบัน

“ก็…ต้องดีใจอยู่แล้วล่ะครับ แล้วก็ภูมิใจด้วย ต้องขอบคุณทุกคนที่ช่วยสนับสนุนผมนะครับ ทั้งครอบครัว อาจารย์มินาโกะ พิชิต ยูริโอะคุง แล้วที่ขาดไม่ได้โค้ชของผม วิคเตอร์ครับ” ทุกคนปรบมือให้ เขามองเห็นวิคเตอร์ยิ้มอย่างเบิกบานทุกคนต่างร่วมแสดงความยินดีให้โค้ชมือใหม่ ไม่มีใครสังเกตสีหน้าเรียบเฉยของยูริเลยสักคน

2

1

0

.

.

“แล้วคุณมีแผนจะทำยังไงต่อไปครับ จะลงแข่งรายการถัดไปเลยหรือว่ายังไง” ยูริกระตุกยิ้ม ก่อนจะลุกขึ้นท่ามกลางสายตาสับสนของทุกคนแล้วเดินตรงไปหยุดตรงหน้าวิคเตอร์

“ผม… จะอำลาวงการเสก็ตครับ” เอ่ยจบก็ถอดเหรียญทองจากคอคล้องให้วิคเตอร์ที่อึ้งไปเช่นเดียวกับทุกคน

“ตั้งแต่เด็กผมยึดคุณเป็นแสงสว่างมาโดยตลอด ทั้งไล่ตาม ทั้งเลียนแบบ… ตอนที่คุณมาเป็นโค้ชให้น่ะ ผมดีใจมากเลยนะครับ” พูดทั้งๆที่แน่ใจว่ายิ้ม แต่ทำไมน้ำตามันถึงไหลออกมาก็ไม่รู้ เขาปาดน้ำตาลวกๆ

“แต่ว่านะวิคเตอร์ ผมน่ะตามคุณต่อไปไม่ไหวแล้วล่ะครับ คุณเป็นเป้าหมายที่เหนือว่าทุกสิ่งที่ผมมี ผมไม่มีวันไปถึงคุณได้เลย ขอบคุณนะครับสำหรับทุกสิ่งที่ผ่านมา” ชายหนุ่มเดินออกมาโดยไม่เปิดโอกาสให้ใครถาม หัวใจปวดแปล๊บเมื่อเห็นสีของหน้าวิคเตอร์

“ลาก่อนครับ” เขากระซิบเสียงเบาแล้วก้าวออกจากตรงนั้น ออกจากเป้าหมายในชีวิต ออกจากคนที่สำคัญที่สุดอย่างไม่เหลียวแล…

 

 

 

อดีตนักกีฬาเหรีญทอง อดีตโค้ช อดีตว่าที่คนรัก… ทั้งๆที่วันนี้วิคเตอร์วางแผนไว้ว่าหลังจากการแข่ง ไม่ว่าผลจะออกมาเป็นเช่นไรเขาจะพายูริออกไปดินเนอร์ และขอเจ้าตัวเป็นแฟน…

แต่ทุกอย่างก็ล้มครืนไม่เป็นท่าเมื่อยูริประกาศไปแบบนั้น 

เขาทำอะไรงั้นเหรอ… ที่ผ่านมาเข้าทำให้ยูริต้องทรมานเหรอ…

วิคเตอร์ปิดประตูห้องพักที่เขาอยู่กับยูริ ห้องที่พอดีสำหรับสองคนกลับกว้างขึ้นในความรู้สึก เตียงเดี่ยวที่ยูริเคยโวยวายแต่ลงเอยด้วยการนอนกอดกันก็ใหญ่เกินจะนอนคนเดียว ชายหนุ่มยืนระล้าระลังอยู่กลางห้อง ไม่รู้จะทำอะไร นึกไม่ออกขึ้นมาเสียดื้อๆว่าที่ผ่านมาใช้ชีวิตยังไงบ้าง

วิคเตอร์กุมลำคอที่เครียดเกร็งจากการกลั้นสะอื้น ไม่มีใครได้เห็นน้ำตาแต่มันกับเอ่อล้นภายใน เหมือนคนจมน้ำ สิ้นแรงจะเหนี่ยวตัวขึ้นไป

วิคเตอร์ทิ้งตัวลงบนเตียง แสงวูบวาบส่องเข้าตาจนต้องหยิบขึ้นมาดู เจ้าของมือชะงักเมื่อเห็นต้อนกำเนิดของแสง เหรีญทองของยูริ… พลันเขาก็นึกขึ้นมาได้ 

พักหลังมานี่ในตอนที่ยูริไม่ได้ระวัง เขาเห็นใบหน้าของอีกฝ่ายเหงาหงอยแววตาประกายเศร้า ไม่เหมือนยูริคนเดิม ช่องว่างระหว่างเราค่อยๆก่อตัวขึ้น หลังจากอุบัติเหตในครั้งนั้น เขาพยายามเคี่ยวชายหนุ่มให้มากขึ้นเพื่อหวังจากให้ฝ่ายนั้นเลิกคิดเกี่ยวกับอาการบาดเจ็บของตัวเอง เขาเคยบอกยูริอ้อมๆไปแล้วว่าข้อเท้าหักไม่ได้เป็นอุปสรรคที่หนักหนามากขนาดต้องจมอยู่กับมัน แต่ดูท่าความพยายามของเขาจะส่งผลเสียเสียมากกว่า 

ยูริเริ่มเว้นระยะห่าง ไม่ยอมให้เขาแตะต้อง ไม่คุยเล่นหัวกันเหมือนเดิม จะยอมพูดด้วยแค่เรื่องที่เกี่ยวกับการฝึกซ้อม…

“บ้าเอ๊ย!!” วิคเตอร์ชกลงบนฟูกอย่างเจ็บปวด เขาเอง เป็นเพราะเขา ทำให้ยูริต้องเจ็บปวด เขาน่าจะรู้ว่าการให้กำลังใจที่ดีที่สุดคือการอยู่เคียงข้าง ไม่ใช่ไปกดดันเพิ่มอย่างนั้น ชายหนุ่มกุมขมับที่ปวดแปล็บจากการสูบฉีดเลือดที่มากเกินไป

ไม่! เขาจะไม่ยอมให้มันจบแบบนี้

ไม่ว่ายูริจะจากไปเพราะอะไรก็เรื่องขอยูริ เพราะเขาจะเป็นคนลากยูริกลับมาเคียงข้างกัน ก็เท่านั้น!

เมื่อทุกอย่างลงตัว วิคเตอร์ก็คว้าโทรศัพท์มือถือมากดโทรออก

“ยาคอปเหรอ นี่ฉันเองนะ…”

 

 

 

ชายหนุ่มกำสายกระเป๋าที่จะนำติดตัวขึ้นเครื่อง ในขณะที่ยกบอร์ดดิงพาสขึ้นมาเช็คอีกรอบ มันมีรายละเอียดของเที่ยวโดยสาร สายการบิน เวลาและจุดหมายปลายทางอเมริกา… ยูริเสียบมันเข้ากับพาสปอร์ตก่อนก้าวเข้าไปด้านให้ ชายหนุ่มสวมแว่นตาดำ แมสค์สีดำพร้อมหมวกไหมพรม ในชุดโทนขาว-ดำที่ราวกำหลุดออกมาจากนิตยสารด้วยความช่วยเหลือของอดีตรูมเมท เพราะเขาไม่อยากให้นักข่าวหรือคนอื่นจำได้

มือขวาล้วงลงในกระเป๋าเพื่อหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรออกเบอร์ล่าสุด 

“ครับ เรื่องนั้นผมตกลงนะครับ ผมกำลังจะเดินทางไป” เขารับปากอีกอย่างสองอย่างก่อนจะวางสาย ล้วงเอกสารยับๆขึ้นมาอ่านอีกรอบ เอาสารที่ว่าด้วยเรื่องผลการตรวจข้อเท้าของเขา

“คุณคัทสึกิครับ จากผลการตรวจร่างกายล่าสุด พบว่าข้อเท้าของคุณเกิดอาการแทรกซ้อนขึ้น” คุณหมอประจำของเขาเอ่ยขึ้นมาด้วยเสียงเครียดๆ ก่อนเบี่ยงตัวให้ดูฟิลม์เอ็กส์เรย์บริเวณข้อเท้า

“จากการหักรอบที่แล้ว ทำให้กระดูตรงจุดนี้เกิดการงอกอย่างผิดปกติขึ้นมา ซึ่งมันอาจจะมีผลกับชีวิตประจำวันของคุณไม่มากก็น้อย แต่เพราะคุณเป็นนักกีฬา การงอกตรงจุดนนี้อาจจะทำให้คุณเจ็บระหว่างการเล่นสเก็ต และอาจก่ออันตรายอื่นๆอย่างการล้ม หรือการที่กระดูกที่ว่าไปกดเส้นประสาทเข้า” ยูรินึกถึงเสียงที่สั่นครือของตัวเองตอนนั้น

“แล้วผม…จะเล่นสเก็ตไม่ได้อีกเหรอครับหมอ”

“จริงๆแล้วหมอก็ไม่แนะนำให้กลับไปเล่น เพราะอาจะก่อเกิดอันตรายอย่างที่บอกไป อย่างนักกีฬาชนิดนี้คนอื่นที่บาดเจ็บตรงสะโพ้กก็เกิดจากการล้มบ่อยๆ” ยูริหน้าเจื่อนลงกว่าเดิมก่อนจะหูผึ่งเมื่อคุณหมอเอ่ยต่อ

“แต่ก็พอมีทางรักษานะครับ แต่มันจะเป็นการรักษาที่ปลายเหตุไปสักหน่อย นั่นคือการที่เราขูดกระดูกที่งอกออกไป แต่ว่าหลังการผ่าตัดก็ไม่มีอะไรรับรองว่ามันจะไม่งอกขึ้นมาอีก”

ยูรินึกถึงหน้าครอบครัว อาจารย์ เพื่อนและคู่แข่งทุกคน จนถึงวิคเตอร์…

“ผมจะทำครับ แต่ขอเวลาหลังจากที่เอาชนะการแข่งที่กำลังจะถึงนี่ก่อนนะครับ” คุณหมอพนักหน้าแล้วให้นามบัตรของดอกเตอร์เฉพาะทางที่อเมริกา พร้อมย้ำอีกนิดหน่อยเกี่ยวกับการดูแลตัวเอง และความเสี่ยงที่กระดูกจะงอกเพิ่มเติมอีกนิดหน่อย ก่อนยูริจะออกจากห้องตรวจแล้วกลับไปหาวิคเตอร์เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น 

ผมไม่กล้าบอกวิคเตอร์ เพราะเขาเป็นแสงสว่างของผม ไม่อยากให้ตัวตนที่อ่อนแอรั้งเขาไว้อีกแล้ว หลังจากจบการแข่งนี้ เขาตั้งใจจะตัดใจจากวิคเตอร์ทุกอย่าง และปล่อยดาวให้กลับสู่วิถีแห่งดวงดารา…

เพราะผมรัก ผมถึงไม่อยากให้คุณมาหยุดกับคนไร้อนาคต 

 

แบบผม…

 

 

 

BAD End or to be continue…?

 

 

 


Talk + Fact

ตัวเลขที่ยูรินับคือความอดทนที่เขาจะไล่วิ่งตามวิค และ เวลาที่เหลืออยู่ เพราะระหว่างที่ยูริฝึกซ้อมก็เกิดอาการเจ็บเรื่อยๆ แต่ยูริก็แข็งใจจนได้เหรียญทองไฟนอลกรังปรีซ์

ยูริจากมาเพื่อปกป้องวิคเตอร์ ไม่อยากรั้งวิคเตอร์ไว้ เพราะยูริคิดว่าตัวเองไม่ได้วิเศษวิโสอะไรขนาดนั้น

วิคเตอร์เข้มกับยูริเพราะไม่อยากให้อาการบาดเจ็บรังควาญใจ เพราะเห็นยูริสำคัญมากๆเลยพยายามไม่ให้ยูริเศร้ากับตัวเอง

วิคเตอร์ไม่รู้เรื่องอาการบาดเจ็บเพิ่มเติม รู้แค่ยูริเท้าหัก

ตอนแรกจาะให้ยูริเท้าแพลงธรรมดา แต่พอมาคิดดูมันเป็นเรื่องที่ปกติในหมู่คนที่ต้องใช้ขา ขนาดวิคเตอร์ยังพูดประมานว่ายูริดีแล้วที่ยังหนุ่ม+ไม่เคยได้รับบาดเจ็บร้ายแรง นั่นแปลว่าวิคอาจจะเคยเจอมาก่อน?

ขอถามหน่อย มันBad Endใหมเนี่ย รู้สึกว่ามันไม่Badเลย

อีกอย่างคือเขียนต่อดีใหม มีวางพล็อตไว้นิดหน่อย

ปล. คลุมโทนนะ ถ้ายังไม่ได้อ่าน select all อะไรงี๊

ปลล. ตอนต่อนี่ไม่ได้หมายถึงที่คลุมโทนนะคะ

ปลลล. ที่ใส่ขาวไว้ไม่ได้ติดเรทอะไร แต่ตัดตรงที่ยูริจากมามันดูbad endมากกว่า ฮา สองจิตสองใจ เลยใส่มันไปทั้งคู่แบบนี้แหละ

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s