[Fanfic YOI] Flower [Seungchuchu]

by Amzinas L. Leer

Fandom: Yuri!!! on Ice

Pairing: Seung-gil*Phichit

Rate: PG

 


 

 

“ผมผ่านเข้ารอบไฟนอลแล้วนะครับ ช่วยรักษาสัญญาด้วย”

“หึ อย่างเธอจะทำได้เหรอ”

“ไม่ว่าผมจะทำได้หรือไม่ได้ ก็เป็นเรื่องของผม เราไม่มีอะไรติดค้างกันแล้วครับคุณพ่อ”

พิชิตกดตัดสาย มือถือที่ทุกคนเคยเห็นแค่ตอนที่เขาใช้เซลฟี่แต่ไม่มีใครรู้ว่ามันเป็นตัวสร้างเงินให้กับเขา

พิชิตเปิดแอพพลิเคชั่นเพื่อเช็คตลาดหุ้นก่อนจะปิดลงหลังส่งข้อความไปบอกคนสนิทให้ช่วยดูแลพอร์ทของเขาในตอนที่เขามีซ้อม

ตระกูลจุฬานนท์ไม่มีใครไม่รู้จักในเมืองไทย พวกเขาเป็นตระกูลเก่าแก่ที่ยังคงรักษาธรรมเนียมแบบเดิมไว้อย่างเหนียวแน่น ไม่ว่าจะเป็นการกำหนดอนาคตของลูก หรือแม้แต่การแต่งงาน

เมื่อตอนเขาอายุ18 พ่อได้จัดการหมั้นเขากับหญิงสาวจากตระกูลดังอีกตระกูลหนึ่ง พวกเราทั้งคู่ต่างไม่มีใครยินยอม เธอก็มีคนที่เธอชอบอยู่แล้วในขณะที่เขาก็มีเสก็ต

พิชิตในเวลานั้นมืดแปดด้าน ชีวิตนี้ถูกกำหนดไปตามที่สิ่งผู้เป็นพ่อเลือกสรร มีเพียงเสก็ตเท่านั้นที่เป็นของเขา เขาจึงทุ่มเทไปกับมันเพื่อลืมทุกสิ่ง เหมือนนกน้อยในกรงทองที่ได้แต่ร้องเพลงเฝ้ารอวันที่มันจะได้เป็นอิสระ

จนกระทั่งเขาได้พบกับยูริ เพื่อนร่วมริงค์ที่ดีทรอยร์ที่เขาใช้ข้ออ้างไปเรียนต่อเพื่อหนีความวุ่นวายในชีวิต ชายชาวญี่ปุ่นเป็นคนซื่อๆดูอ่อนโยน แต่พออยู่บนริงค์กลับดูมีพลังขึ้นมาอย่างหน้าประหลาด

ยูริมักจะลากเขามาดูการแข่งเสก็ตอยู่เสมอ ไม่ต้องมองตาก็รู้ว่าชายหนุ่มปลื้มนักเสก็ตชื่อดังอย่างวิคเตอร์ นิกิฟอรอฟแค่ไหน พอทักไปเจ้าตัวก็หันมาทำหน้าเขินๆให้ทุกครั้ง

ความชอบที่ยูริมีให้วิคเตอร์นั้นมีมากมาย มากจนเกือบเกินเลยเป็นความรัก รักแม้กระทั่งไม่เคยรู้จักตัวตนจริงๆของอีกฝ่าย นั่นทำให้เขา…อิจฉา

เขาอิจฉาในความหลงไหลของยูริ ยูริเล่นสเก็ตเพื่อคนที่รัก ในขณะที่เขาเล่นเพื่อหลีกหนีความจริง น่าสมเพช…

พวกเขาไต่เต้าขึ้นมาตามลำดับจนกระทั่งตอนนี้ก็2ปี 2ปีแล้วที่เขายื่นคำขาดว่าเขาจะทำตามความต้องการของตัวเอง โดยยื่นข้อเสนอต่อครอบครัวของเขา ว่าจะขอไม่ยุ่งเกี่ยวกับตระกูลอีก และจะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมากำหนดชีวิตแม้แต่บิดามารดาของตัวเอง

ความจริงเขาไม่ใช่คนร่าเริง ทุกครั้งที่พ้นสายตาคนอื่นรอยยิ้มบนหน้าก็จางหายไป เหลือเพียงพิชิตที่พยายามวิ่งฝ่าความมืดออกไปทุกทิศทุกทาง

พออายุ20ก็เปิดบัญชีของตัวเองลงเล่นหุ้นและยังซ้อมเสก็ตอย่างสม่ำเสมอ เพราะเขารู้ว่าเงินสำคัญ ตระกูลของเขาสั่งสอนมาตั้งแต่เด็กว่าโลกนี้ให้ได้ทุกอย่างเพียงแค่มีหน้าและเงิน

แม้เขาจะไม่ชอบตระกูลตัวเองขนาดไหน แต่ดูเหมือนยังไงเลือดก็ข้นกว่าน้ำ การลงทุนมีขึ้นมีลงแต่เขาก็สามารถเอามันอยู่ เป็นเหมือนพ่อมดตัวน้อยๆที่สามารถเดาความเป็นไปของทุกสิ่งได้

และสัญญาที่เขาลงเดิมพันไปคือการที่เขาจะต้องสร้างหน้าตาและสร้างเงินให้กับตระกูลเพื่อแลกเปลี่ยนกับอิสระของเขา

และในที่สุดความพยายามก็ส่งผล เมื่อการแข่งที่มอสโคทำให้เขาได้ผ่านเข้ารอบ พาชื่อตระกูลไปในรอบไฟนอลแบบที่ไม่เคยมีคนไทยคนไหนเคยทำได้มาก่อน

และยอดเงินในบัญชีของเขาเมื่อครู่ก็บอกว่าอิสระอันหอมหวานกำลังใกล้เข้ามาทุกที

“พิชิต” ชายหนุ่มสะดุ้งก่อนจะบิดปาดยิ้มแหยให้คนที่ทักเขา อีซึงกิล นักกีฬาสเก็ตเช่นเดียวกับเขากำลังมองมา สายตาที่เรียบนิ่งอยู่เสอมพอๆกับหน้าตาทำให้สุดจะเดาความคิดของอีกฝ่าย

แต่ก็นิสัยอย่างนี้ก็เหมือนดาบ2คม เมื่อหลุดอะไรออกมาแล้วก็มักจะเดาทางได้ต่อง่ายๆ เพียงแต่เขาเพิ่งมีโอกาสได้เจออีกฝ่ายแค่2ครั้ง และยังไม่มีเวลามานั่งศึกษาอีกฝ่าย

“ไง ซึงกิล กำลังจะไปที่ริงค์เหรอ ไปพร้อมผมไหม” ซึงกิลมองหน้าเขาก่อนจะหลี่ตาลงแล้วหมุนตัวเดินไปอีกทางเสียเฉยๆ

อ๋อ…เพิ่งซ้อมเสร็จ พิชิตสรุปในใจ ก่อนเดินไปฝั่งตรงข้าม เลยไม่ทันได้เห็นว่าอีกฝ่ายลอบมองตน

 

 

 

ดูท่าผมคงคิดผิดไปเสียแล้ว… พิชิตคลี่ยิ้มบางให้กับตัวเองตอนที่เห็นรายชื่อผู้ชนะเหรียญทองของการแข่ง คัทสึกิ ยูริ ชื่อของเพื่อนสนิทเขาน่ะเอง

“ยินดีด้วยนะยูริ ผมยินดีด้วยจริงๆ” พิชิตเข้าไปกอดอีกฝ่ายแน่นจนโค้ชและคนรักแบบไม่ลับอย่างวิคเตอร์จ้องเขม้นมาที่เขา

ยูริกอดตอบเขา ก่อนจะก้มลงมากระซิบที่ข้างหู “ถึงเวลาที่นายจะปล่อยวางสักทีพิชิตคุง” พิชิตผละตัวออกมาด้วยความตกใจ ใบหน้าไร้รอยยิ้มอย่างเคยจนดูแปลกตาในสายตาคนอื่น แต่ไม่ใช่ยูริ…

“ผมรู้มาตลอดว่าพิชิตคุงจริงๆแล้วเป็นยังไง ขอโทษด้วยที่ผมแอบฟังตอนคุยโทรศัพท์กับที่บ้าน แต่ผมว่าพิชิตคุงไม่จำเป็นต้องใส่หน้ากากแบบนี้อีกแล้วครับ”

“ครั้งนี้นอกจากผมจะเล่นเสก็ตเพื่อวิคเตอร์แล้ว ผมอยากแสดงให้พิชิตคุงเห็น ว่าตัวตนจริงๆของเราคือสิ่งที่จริงแท้ที่สุด แค่เป็นตัวเรา ให้ทุกคนยอมรับในแบบที่เราเป็น”

พิชิตมองยูริที่อยู่ในอ้อมกอดของวิคเตอร์ สิ่งที่ยูริพูดเหมือนเป็นกุญแจให้เขาปลดตัวเองจากความทรมานที่ตัวเองก่อ

อีกฝ่ายได้แสดงให้เห็นแล้ว ทั้งความสำเร็จในฐานะนักกีฬาอาชีพ ทั้งในฐานะคนรัก ด้วยตัวตนของตัวเอง ที่บางครั้งอาจจะแข็งแกร่งเหนือใคร บางครั้งอาจจะอ่อนแอ แต่ก็มีคู่คิดอย่างวิคเตอร์คอยประครองไปด้วยกัน

พิชิตคลี่ยิ้มอีกครั้ง แต่ครั้งนี้คือยิ้มที่เป็นของเขาจริงๆ “ขอบคุณนะยูริ”

ยูริยิ้มตอบก่อนจะทำท่านึกอะไรสักอย่างออก ก่อนเจ้าตัวบอกให้รอแป๊บนึงแล้วออกวิ่งไปไหนไม่รู้

“ยูริเขาไปไหนเหรอครับวิคเตอร์” วิคเตอร์มองเขายิ้มๆเหมือนรู้อะไรแต่ไม่บอก จนกระทั่งยูริวิ่งกลับมาพร้อมดอกไม้ช่อหนึ่ง

“นี่ครับ มีคนฝากมาให้” พิชิตรับช่อดอกไม้จากเพื่อนอย่างงงๆ

“ดอกคิเคียว ในภาษาดอกไม้มันแปลว่าความซื่อสัตย์ครับ นอกจากผม ยังมีคนที่อยากให้คุณเป็นตัวคุณอยู่อีกนะครับ”

ตัวตนที่แท้จริงของเรา…

 

 

 

กลางริงค์อันว่างเปล่า ผู้ชมรอบข้างเงียบสงัด จนกระทั่งปรากฏแสงส่องลงมายังตรงกลางลานกระทบกับร่างร่างหนึ่ง พิชิตอยู่ตรงนั้น…

ชายหนุ่มผิวแทนในชุดสีดำประกายยืนสงบนิ่ง พลันดวงตาลืมขึ้นพร้อมเสียงเพลงที่เริ่มบรรเลง

การแสดงของเขาสะกดทุกสายตา ร่างที่เคลื่อนไหวด้วยท่าทางสง่างาม ดนตรีหวานที่แฝงไปด้วยความเศร้า สายตาและสีหน้าที่แปลกไปของชายหนุ่มที่มักยิ้มแย้ม ตราตรึงอยู่ในใจของทุกคน

นี่คือตัวตนของเขา นี่ความเจ็บปวด นี่คือความรักของเขา เป็นครั้งแรกที่ได้เปิดเผยออกมาสู่สายตา…

ภาพอันสง่างาม ท่วงท่าที่สอดคล้องกับทำนอง การเคลื่อนไหวอันพลิ้วไหวโดยไม่ต้องคำนึงถึงกฎเกณฑ์ใดๆ เปิดเผยตัวตนจริงๆของเขา ซื่อสัตย์ต่อความรู้สึกของตัวเอง…

ฝึ่บ! ชายหนุ่มหมุนตัวด้วยลูปสามรอบก่อนจะลงพื้นได้อย่างงดงาม เข้าสู่สเต็ปซีเควนซ์ชุดสุดท้ายที่นำไปสู่ท่อนจบ

ชายหนุ่มหอบหายใจแรงในขณะที่เสียงปรบมือดังก้องมาทั่วทุกสารทิศ งานกาล่าครั้งนี้ไม่มีการนับคะแนน มีเพียงการแสดงของนักเสก็ตที่สื่อด้วยศิลปะลีลาเท่านั้น

พิชิตเป็นคนขอเปลี่ยนเพลงและท่าเต้นด้วยตัวเอง ต้องขอบคุณเซเลสติโนที่ยอมรับเหตุผลของเขา

“ผมอยากแสดงตัวตนของผม อยากให้เห็นพิชิตจริงๆ พิชิตที่ไม่ใช่หุ่นเชิดของจุฬานนท์…”

ชายหนุ่มผายมือก่อนจะย่อคำนับแตะมือที่หัวใจ แสดงถึงความขอบคุณและความจริงใจที่เขามี

ครืดด… พิชิตหันไปตามเสียงเสก็ตของผู้มาใหม่ อีซึงกิลน่ะเอง หนุ่มไทยมองอีกฝ่ายด้วยความสงสัยเนื่องจากคิวอีกฝ่ายได้เล่นไปก่อนหน้าเขาแล้ว

อีซึงกิลผู้มีรอยยิ้มบาง วันนี้ดูทุกอย่างจะแปลกประหลาดไปหมด ทั้งคนที่ยิ้มแย้มอย่างเขาแสดงความเศร้าออกมา และซึงกิลที่เย็นชากลับดูอ่อนโยนลง

แล้วพิชิตก็ต้องตกใจ เมื่ออีกฝ่ายย่อตัวลงชันเข่าข้างนึง เหมือนผู้ชายคนนึงที่ขอความรัก…

“พิชิต นายรู้หรือเปล่าว่าดอกคิเคียวหมายความว่าอะไร” ชายหนุ่มผู้เงียบขรึมดึงช่อดอกไม้คุ้นตาออกมา

“ดอกคิเคียว….” ริมฝีปากอิ่มพึมพำ ความซื่อสัตย์…

“คุณคิดว่าคุณรู้จักผมจริงๆแล้วเหรอถึงพูดแบบนี้” พิชิตพูดออกไปโดยพยายามคาดเดาคนตรงหน้า แต่อีซึงกิลเวอร์ชั่นนี้เขาไม่สามารถอ่านอีกฝ่ายได้เลย

“ไม่” เขายิ้ม “นายรู้อีกความหมายของมันหรือเปล่า” เขาก้มมองดอกไม้ในอ้อมแขน พิชิตได้แต่มอง ในหัวเขาหวนนึกไปถึงดอกไม้ช่อนั้นที่ใครบางคนฝากยูริมาให้เขา

ดอกไม้ที่ทำให้เขารู้สึกตัวว่าตนเองไม่ได้สู้อยู่เพียงคนเดียว ใครบางคนที่อยากจจะรู้จักตัวตนของเขา

“รักที่ไม่เปลี่ยนแปลง… แค่เธอเผยมันให้ฉัน ฉันจะยอมรับมันไว้เอง”

“ให้ฉัน ช่วยรักษาเธอได้ใหม…พิชิต” ชื่อของเขา ชื่อที่เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่ามันจะเพราะขนาดนี้เมื่อออกมาจากคนที่ใช่

รอยยิ้มของเขา รอยยิ้มที่ยากจะได้เห็น มันดูตื้นตันและโหยหา…พิชิตย่อกายลงมารับช่อดอกไม้ ก่อนจะดึงดอกหนึ่งออกมาก่อนจะยื่นกลับให้อีกฝ่าย ก่อนจะดึงตัวกลับขึ้นมา

อีกความหมายของดอกคิเคียว…การยอมตกอยู่ในอำนาจของอีกฝ่าย ยอมที่จะให้ใครอีกคนเข้ามาในชีวิต เข้ามาง้างกรงทองของเขา

ซึงกิลอ้าแขนก่อนจะกอดอีกฝ่ายด้วยความดีใจ ดีใจที่ยอมให้เขาเป็นส่วนหนึ่งของโลกของพิชิต

ไม่ว่าโลกของพิชิตจะเป็นเช่นไร แต่เขาจะเป็นเหมือนดอกคิเคียวเสมอ เหมือนกระจกของเทพีวีนัส ไม่ว่าสิ่งนั้นจะดำมืดแค่ไหน มันจะแสดงออกมาแต่สิ่งที่ดีงามเสมอ

“ขอบคุณ…” ซึงกิลพึมพำก่อนจะฉวยโอกาสสัมผัสริมฝีปากของพิชิตท่ามกลางสายตาคนทั่วทั้งโดมก่อนจะเสก็ตหนีคนขี้เขินที่ไล่ตามมาอย่างไม่ลดละ

ไม่ว่าอนาคตจะมีปัญหาอะไรเข้ามา แต่พวกเขาทั้งสองจะช่วยกันประคับประคองอีกคนให้ก้าวต่อไป เพราะโลกของพวกเขาคือการมีอยู่ของอีกคน…

แท้จริงแล้วในแสงสว่างก็มีความมืด ในความมืดก็มีแสงสว่าง กระจกของวีนัสเพียงแค่ทำให้เราตระหนักถึงโอกาส แต่เป็นเราที่จะออกเดินไปหามันด้วยกัน…

 


Talk + Fact

พิชิตมีปัญหากับที่บ้านดังที่เห็น นางพยายามหาทางออกด้วยตัวเอง แต่พอได้อิสระมาจริงๆกลับเคว้งคว้าง เพราะที่ผ่านมาเป็นเพียงแค่หน้ากาก

ในตอนที่ตัดขาดจาดครอบครัวแล้วพบว่าไม่มีใครที่รู้จักตัวตนจริงๆของเราเลยเกิดอาการซึมเศร้าขึ้นมาค่ะ

จริงๆแล้วครอบครัวก็ยังมีอิธิพลกับพิชิตนะ แม้ที่บ้านจะห่วง โมโหต่างๆนาๆแต่พอได้เห็นการแสดงอันนี้ก็เริ่มรู้ตัวว่ากดดันลูกมากแค่ไหน แต่ของอย่างนี้ต้องใช้เวลา

จริงๆคุณพ่อของพิชิตก็พอเข้าใจลูกอยู่บ้าง แต่ด้วยความเป็นลูกคนเล็กพิชิตเลยค่อนข้างดื้อ พ่อก็เลยสอนแบบประชดประชันกันแบบนั้น จนลุกลามกลายเป็นไม่ถูกกันจริงๆ

จริงๆคุณพ่อคุณแม่แอบบินมาดูลูกแข่ง หลังจากนั้นก็ปรับความเข้าใจ+ถอนหมั้นให้ พิชิตปล่อยโฮแต่ก็ยังกุมมือซึงกิลไม่ปล่อย

ยูริพอรู้เรื่องคร่าวๆอยู่แล้ว พอซึงกิลฝากดอกไม้มาเลยซักจนเข้าใจสถานการณ์

อาจจะไม่มีใครรู้ แต่ซึงกิลแอบมองพิชิตมาตลอด เลยสังเกตเห็นท่าทางผิดปกติของอีกฝ่าย //แอบรักว่างั้นเถอะ!

จริงๆพิชิตก็สนใจซึงกิลนะ เพราะอีกฝ่ายไม่สามารถคาดเดาได้มากนัก เขาไม่ค่อยชอบความน่าเบื่อ

ดอกคิเคียวมีหลายชื่อไม่ว่าจะเป็น บอลลูม, bell flower,Campanula หรือ Platycodon

ดอกคิเคียวมีตำนานว่ามันเกิดมาจากเศษกระจกวิเศษของวีนัสที่มีความสามารถอย่างที่เล่าไป

“วิคเตอร์ คุณว่าสองคนนั้นลืมหรือเปล่าว่าตัวเองติดไมค์ไว้…”

“คงลืมแหละนะ” วิคเตอร์กับยูริสบตากันแบบอายแทน

หลังจากนั้นก็เกิดเรือซึงจูจูขึ้นอย่างเป็นทางการ

ปล. สงสัยอะไรถามได้นะคะ ไม่แน่ใจว่าตอบครอบคลุมหรือยัง

balloonflower-7

รูปของดอกคิเคียว

 


credit:

Amuri SunSun (2016) ดอกไม้ทั่วโลก Available at: https://my.dek-d.com/yakamihikari/writer/viewlongc.php?id=880823&chapter=40  [Accessed 27 November 2016].

Origami Delight, Bell Flower A Godly Gift To Celebrate An Unchanging Love. Available at: https://www.origamidelight.com/pages/Bell-Flower-A-Godly-Gift-To-Celebrate-An-Unchanging-Love.html  [Accessed 27 November 2016].

Advertisements

5 thoughts on “[Fanfic YOI] Flower [Seungchuchu]

    1. เราได้ไอเดียมาจากที่ว่าพิชิตเป็นตระกูลดัง น่าจะมีความกดดันภายในสูง
      จะเหมือนยูริตอนแรกๆที่สู้อยู่คนเดียว แต่ก็มียูริกับอปป้ามาช่วยเปิดตาให้

      Liked by 1 person

      1. หัวใจของฉันนั้นเป็นของเธอ~~ไม่ว่านานเท่าไร~~~(ร้องเป็นเพลง)

        Like

      2. และมันจะเป็นของเธอตลอดไป~ ตอนเขียนอะไรประมานนี้เราก็เขินนะ 555555

        Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s