[Fanfic Yuri!!! on Ice] End of waiting [Victuuri]

[Fanfic Yuri!!! on Ice] End of waiting [Victuuri]

Author: Amzinas L. Leer

Fandom: Yuri!!! on Ice

Pairing: Viktor*Yuri

Rate: PG

*OST- Yuri on ICE เปิดวนไปค่ะ!

*มีone shot อีกเรื่องที่เป็นAUเดียวกับเรื่องนี้คือ [Coffee Break]  ตามTLจะเป็น[Coffee Break]>>>[End of waiting] ค่ะ

 

 

 

 

อีก 37 ชม.เรามีกำหนดการจะกลับ ‘บ้าน’ และจะถึงในช่วงเช้ามืดวันอังคารที่ 29 พฤศจิกายน

วันเกิดของผม…

ผมเหม่อมองดวงดาวนับล้านข้างนอกนั่น ก่อนจะหันกลับมาทำภารกิจของตัวเองต่อ เมื่อพูดถึงบ้านส่วนนึงในความคิดอดไม่ได้ที่จะคิดถึงเขา…

ตอนนี้ คัทสึกิ ยูริ อายุ 27 ปี ขณะนี้กำลังทำงานให้กับหน่วยงาน Jaxa และ Nasa หรือพูดง่ายๆก็คือเป็นนักบินอวกาศ กำลังปฏิบัติงานอยู่ที่สถานีอวกาศนานาชาติ หรือISS และภารกิจทั้งหมดกำลังจะสิ้นสุดในอีกไม่กี่วันข้างหน้า

ทุกอย่างมันเร็วเหลือเกิน แต่ก็นาน…ในความรู้สึก ตั้งแต่วันที่ผมเดินจากวิคเตอร์มา ผมคิดมาตลอดว่าผมพูดอะไรสักอย่างไปในตอนนั้น แต่การเรียนอันหนักหน่วงบั่นทอนความทรงจำของผมไป

ยูริละอายใจ แต่ก็ยังตามดูข่าวของวิคเตอร์ตลอด 2 ปีที่ผ่านมา เขายังเป็นตำนานเหมือนเดิมในขณะที่ผมค่อยๆเลือนหายไป…

เวลามันผ่านไปเร็วเหลือเกิน…

“ยูริ พร้อมไหม” อิลิยาหัวหน้าชาวรัสเซียของผมหันมาถาม ผมมองหน้าต่างบานเล็กผ่านช่องแคบในยานเล็กจิ๋วที่จะพาพวกผมกลับบ้าน

ห้วงความคิดของผมเต็มไปด้วยวิวชายทะเลที่เขากับวิคเตอร์เคยนั่งข้างกัน

สะพานที่ผ่านทุกวันเวลาไปที่ริงค์ ซากุระที่โปรยปรายในตอนที่เขาบอกว่ารัก…

“ครับ” เสียงผมสั่นครือจนหัวห้นาลูบหัวด้วยความเอ็นดู น้ำตาของความยินดี ล่องลอยอยู่กลางอากาศ เหมือนดวงดาวที่เขาเคยเฝ้าหา ในที่สุดเขาก็นึกออก

วันนั้นที่เขาเอ่ยคำลา ภาพของวิคเตอร์ที่ยิ้มทั้งที่น้ำตาเอ่อล้น…

“อย่าพูดว่าลาก่อน เพราะนี่คือการจากกันแค่ชั่วคราวเท่านั้น”

“เราแค่ไปทำตามความฝัน เมื่อเวลามาถึง เราก็จะกลับมาอยู่ด้วยกัน” 

เขาปาดน้ำตาผมอย่างเบามือก่อนจะสัมผัสปากเบาๆแทนคำสัญญา

 

 
เสียงเครื่องยนต์ครางระงม ยานทั้งยานสั่นไหว วิวภายนอกหน้าต่างถูกบังด้วยสะเก็ดไฟ

พวกเขากำลังทิ้งดิ่งลงพื้นโลกด้วยความเร็วหลายร้อยไมล์ต่อชั่วโมง

อิลิยาตะโกนบอกให้เจคอปลูกทีมอีกคนดึงคันโยก E-8 เป็นเวลาเดียวกับที่ผมเอะใจ…

เครื่องยนต์ไม่ทำงาน!

ผมพยายามสงบสติตัวเองแล้วร้องบอกหัวหน้า

 

ทุกวินาทีของนักบินอวกาศเต็มไปด้วยความเสี่ยง กว่า50% ของความเสี่ยงทั้งหมดอยู่ตอนที่ขึ้นกับตอนกลับลงไป…

 

ผมเพ่งสมาธิไปยังสิ่งที่ต้องทำ เพื่อทำให้ คัทสึกิ ยูริ รอดกลับไปหา…

วิคเตอร์

ชายหนุ่มผมเงินผุดลุกขึ้นมากลางห้องพักนักกีฬา

“มีอะไร วิคเตอร์” ยาคอปถาม ชายหนุ่มดูลุกลี้ลุกลนผิดปกติ แต่ปากก็พูดไปว่าไม่มีอะไร

‘เหมือนได้ยินเสียงยูริเลย’ ชายหนุ่มพึมพำ วิคเตอร์ถอนหายใจเมื่อคิดว่าหลังจากการแข่งวันนี้มีภารกิจอะไรต่อ พลันได้ยินเสียงอื้ออึงจากคนรอบกาย

วิคเตอร์มองตามสายตาจนไปหยุดอยู่ที่ทีวีที่ตัดเข้าข่าวด่วน

‘ขณะนี้มีรายงานเข้ามาว่ายานอวกาศโซรุสที่จะพานักบินทั้ง 3 คนของ NASA กลับมายังโลกในรุ่งสางวันนี้เกิดขัดข้องและสูญหายไปจากเรดาห์ของหน่วยงานภาคพื้นดิน เจ้าหน้าที่กำลังเร่งดำเนินการแก้ไขและคำนวนสถานะการของยานโซรุสในขณะนี้’

วิคเตอร์เบิกตาตกตะลึงเมื่อเห็นรายชื่อนักบินบนจอ

‘1 ในนักบินที่สูญหายคือคัทซึกิ ยูริ อดีตนักกีฬา Figure Skating ชาวญี่ปุ่นซึ่งเป็นคนรักของตำนานมีชีวิตอย่างวิคเตอร์ นิกิฟอรอฟที่กำลังเตรียมตัวสำหรับ SP ที่ Sport Clup Champion ที่ St. Petersberg ประเทศรัสเซีย’

นับตั้งแต่วินาทีนั้นเสียงต่างๆพลันหายไปหมด วิคเตอร์กุมศีรษะทรุดลงตรงนั้น คำว่ากลัวที่สุดในชีวิตเป็นยังไง เขาเพิ่งรู้ในเวลาในเวลานี้

ยาคอปรีบพาชายหนุ่มไปพักในที่ลับตาคน ในขณะเดียวกันก็สั่งการยูริ พลิเชสกีที่เป็นนักกีฬาในดูแลอีกคนให้ตามข่าวให้ ยูริก็ตกใจเช่นเดียวกัน แต่เด็กหนุ่มมีสติมากกว่าวิคเตอร์มาก  มือที่กำโทรศัพท์มือถือเตรียมต่อสายไปหานิชิโกริ ยูโกะ

เขาตกใจไม่ต่างกับวิคเตอร์ แต่ขณะนี้วิคเตอร์ช็อคจนไม่มีสมาธิจะทำอะไรได้เลย ยาคอปก็ต้องวิ่งวุ่นกับวิคเตอร์ เหลือเพียงเขาทั้งสองฝากความหวังไว้ได้ การแข่งครั้งนี้ครั้งสำคัญวิคเตอร์ตั้งใจเป็นพิเศษเด็กหนุ่มสัมผัสได้จากแววตาอันแนวแน่ของเขา แม้จะเป็นคู่แข่งแต่เขาก็ไม่ปรารถนาให้ทุกอย่างที่วิคเตอร์อุตส่าห์ทำมาต้องสูญเปล่า

ยูริโอะสูดหายใจเข้าลึกสยบความหวั่นไหว ก่อนจะต่อสายโทรออก…

 

 

 

‘วิคเตอร์ ไม่เอาสิ แบบนี้ไม่เหมือนกับวิคเตอร์ที่ผมรู้จักเลยนะ’ ชายหนุ่มของชื่อค่อยๆลืมตาขึ้นมา

‘วิคเตอร์ของผมเก่งอยู่แล้ว’ ตอนนั้นที่อีกฝ่ายพูดแบบนี้ก็โดนเขาขโมยจูบกลางลานซ้อมไป อีกฝ่ายได้แต่ตีไหล่เขาแก้เขิน

“ยูริ”

แว่วเสียงฝีเท้าใกล้เข้ามา ก่อนยาคอปจะเปิดประตู

“ได้เวลาแล้ววิคเตอร์” ชายหนุ่มนึ่งงัน ก่อนจะพยักหน้าเบาๆแล้วลุกตามโค้ชไป

 

 

“Please welcome next Skater, represent Russia Viktor Nikiforov!” สิ้นเสียงประกาศเป็นเวลาเดียวกับที่ชายหนุ่มพุ่งตัวออกไป คนดูทั้งสนามส่งเสียงเชียร์ชายที่ได้ชื่อว่าเป็นตำนานมีชีวิต วิคเตอร์มาหยุดอยู่ตรงกลางริงค์ในท่าเริ่มต้น ก่อนจะเริ่มร่ายรำอย่างสง่างาม สมเกียรติที่ได้รับ…

วิคเตอร์ทิ้งตัวลงนั่งข้างยาคอปที่ Kiss&Cry ดวงตาเหม่อลอยจนยาคอปต้องคอยเรียกความสนใจชายหนุ่มหลายครั้ง และเมื่อผู้ประกาศเอ่ยผลคะแนนก็ไม่เป็นที่ประหลาดใจเลยที่ว่าที่เจ้าของเหรียญทองจะทำลายสถิติเดิมได้อีกครั้ง

แต่เจ้าตัวกลับดูจะไม่ดีใจเอาเสียเลย

วิคเตอร์ลุกขึ้นก่อนจะขอตัวไปพักแบบไม่มีใครกล้ารั้ง ทุกคนเห็นว่าวิคเตอร์เสียศูนย์แค่ไหนตอนได้รับข่าวร้ายเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน และแล้วรายการสุดท้ายก็มาถึง งานกาล่าที่วิคเตอร์อยากจะปลีกตัวหนีไปซะให้ได้ เขาไม่อยู่ในอารมณ์จะมาทำอะไรแบบนี้เลย

ความคิดของเขาวนเวียนอยู่กับเรื่องของยูริเท่านั้น อยากจะรู้ว่าสถานการณ์ตอนนี้เป็นยังไงบ้าง ชายหนุ่มถอนหายใจอยู่คนเดียว ไม่มีใครกล้าเข้าไปกวนใจชายหนุ่มแม้แต่ยูริโอะหรือยาคอป เพลงในงานกาล่าที่กำหนดไว้คือธีมรื่นเริง แต่เขาในเวลานี้ทำไม่ได้ จะให้หัวเราะในขณะที่ยังไม่รู้ความเป็นไปของยูริได้ยังไง แม้ข่าวนั้นจะผ่านมาหลายชั่วโมงแล้ว แต่เขาก็ยังไม่อาจวางใจได้

วิคเตอร์ไม่อยากรับรู้ข่าวลือใดๆที่จะส่งผลต่อจิตใจของเขาก่อนการแข่ง เพราะยูริคงไม่อยากให้เขาแพ้เพราะตัวเองแน่ วิคเตอร์ยิ้มเจื่อน

ที่ผ่านมาพวกเขาสองคนอาจจะไม่มีโอกาสติดต่อกันเนื่องตารางแน่นเอี้ยดของแต่ละคน แต่พวกเขาก็มันทิ้งข้อความให้อีกฝ่ายเสมอๆโทรหากัน นัดเจอกันบ้างในบางครั้ง ความหน่วงในอกนี่เป็นเครื่องยืนยันว่าเราทั้งคู่ไม่เคยเปลี่ยนแปลง ตั้งแต่เริ่มรัก จนกระทั่งตอนนี้ และจะเป็นตลอดไป

ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนเมื่อเห็นทีมงานยืนละล้าละลังอยู่ไม่ไกล

ไม่ว่ายังไงเขาก็ต้องทำให้ได้

‘เพื่อยูริ’

วิคเตอร์วาดยิ้มก่อนจะก้าวออกไป

 

 

แสงไฟและกล้องทุกตัวต่างจับจ้องอยู่ที่ชายหนุ่มกลางริงค์และแล้วเสียงดนตรีก็เริ่มขึ้น วิคเตอร์ชะงักก่อนจะวาดแขนออกไปตามท่าที่ครั้งหนึ่งเขาเคยรังสรรค์

‘Yuri on ice’ เพลงที่เป็นตัวแทนของเขาทั้งสองคน…

วิคเตอร์พยายามกลั้นน้ำตาในขณะที่ร่ายรำไปตามเพลง และเมื่อเพลงจบลง แสงสปอร์ทไลท์ได้สาดส่องไปที่คนคนหนึ่งข้างลาน ดวงตาสีฟ้าใสเบิกกว้า ไม่อยากเชื่อสายตาของตัวเอง ที่นั่นคัทสึกิ ยูริยืนอยู่ตรงนั้น วิคเตอร์ไสเท้ากลับมาไม่สนใจแม้กระทั่งโค้งขอบคุณผู้ชม ก่อนจะโถมตัวเข้าหาคนรัก

ยูริหัวเราะร่า เขาล้มไปตั้งแต่ที่วิคเตอร์กระโดดกอดจนเจ้าหน้าที่แถวนั้นต้องมาช่วยประคองเพราะร่างกายของเขายังอ่อนแออยู่มาก วิคเตอร์โอบเอวอีกฝ่ายเข้ามาก่อนประทับจูบดูดดื่มไม่สนใจสายตาใครทั้งสิ้น จนยูริแข้งขาอ่อนทรุดลงในอ้อมกอดนั่นแหละถึงได้ถอนจูบ

“ไม่เอาแล้วนะยูริ ฉันห่วงนายแทบบ้า ฮึก” วิคเตอร์สะอึกด้วยความติ้นตัน ยูริต้องลูบผมเบาๆยอมให้อีกฝ่ายกอดรัดถึงจะหยุด

“ไม่มีอีกแล้วล่ะ ผมกลับมาตามสัญญาไง เราจะไม่แยกจากกันอีกแล้วนะวิคเตอร์” ยูริยิ้มก่อนจะแนบหน้าผากเข้ากับศีรษะอีกฝ่าย

“คิดถึงนะวิคเตอร์ รักนายที่สุด” “รักที่สุด”

ทั้งสองชะงักเพราะคำบอกรักที่เอ่ยออกมาพร้อมกัน ก่อนจะระเบิดหัวเราะออกมาท่ามกลางเสียงปรบมือของทุกคน

“เราจะไม่มีวันแยกจากกันอีกแล้ว สัญญา”

 

 

 

 

 

– Extra –

Moscow Red Square Ice Rink

ชายหนุ่มสองคนยืนประคองกันกลางลานน้ำแข็งหน้าห้าง ไม่มีใครสังเกตว่าทั้งสองเป็นใคร

“นี่เป็นของขวัญที่ดีที่สุดเลย ดีใจที่ได้เจอวิคเตอร์นะ” ยูริกระซิบท่ามกลางเสียงพูดคุยของคนรอบๆ

“ไม่หรอกยูริ นี่ต่างหากที่เรียกว่าของขวัญ” สิ้นคำวิคเตอร์ก็หยิบบางสิ่งออกมา

“เอ๊ะ วิคเตอร์!?” ยูริร้องออกมาอย่างมึนงง หูแว่วเสียงเพลงคุ้นเคยจากลำโพงรอบทิศ

“Yuri on ice…?”

วิคเตอร์ย่อตัวลงชันเข่าตรงหน้ายูริ ประคองมือซ้ายของอีกฝ่ายในอุ้งมือ ผู้คนรอบด้านเริ่มสังเกตุเห็นพวกเขาก่อนจะค่อยๆเกิดเป็นพื้นที่ว่างที่มีพวกเขาอยู่ตรงกลาง

“ยูริ แต่งงานกับฉันนะ” ยูรินึ่งงัน ทุกอย่างดูเงียบสงัดเขาได้ยินแต่วิคเตอร์เท่านั้น

อดีตนักสเก็ตค่อยๆทรุดตัวลง น้ำตาแห่งความปิติซึมออกมาที่หางตา

“I-I do” ยูริพยายามปิดหน้าที่แดงก่ำของตัวเอง เมื่อวิคเตอร์สวมแหวนเข้าที่นิ้วนางข้างซ้าย ก่อนก้มลงจุมพิตที่แหวนเพชรวงนั้น

ทั้งสองหลุดยิ้มแห่งความสุขออกมา เป็นเพียงคนสองคนที่มอบความรักให้กันและกัน

ไม่ใช่นักเสก็ตในตำนาน ไม่ใช่นักบินอวกาศผู้รอดชีวิต เป็นเพียงคนที่พร้อมจะจับมืออีกฝ่ายก้าวเดินไปยังอนาคต…

Happy Birth Day Katsuki Yuuri

 

– Extra II –

“นี่ยูริ” หือ เจ้าของชื่อหันมามองคนที่กุมมือเขาในขณะที่เดินฝ่าอากาศติดลบเพื่อไปหาอะไรกิน

“ตั้งแต่ตอนนั้นที่บาเซโลนาน่ะ เธอสวมแหวนให้ฉันใช่ไหม”

“อื้อ ทำไมเหรอ” ยูริที่ดูงงๆน่ารักจนเขาอยากดึงเข้ามากอด แต่ก็อดใจไว้ก่อนกล่าวต่อ

“จริงๆแล้วธรรมเนียมของคนรัสเซียน่ะ เราจะสวมแหวนแต่งงานกันที่นิ้วนางข้างขวา แทนข้างซ้ายเหมือนประเทศอื่น” ยูรินิ่งไปพักนึงก่อนใบหน้าใสจะค่อยๆแดงซ่าน แล้วยิ่งแดงหนักกว่าเดิมเมื่ออีกฝ่ายพูดประโยคต่อมา

“แล้วที่ฉันขอยูริแต่งานวันนี้ก็แค่อยากจะเฉลยแล้วก็ทำให้มันเป็นทางการเท่านั้น เพราะจริงๆเราแต่กันมานานแล้วนี่นา 5555”

 

 

 

 

 

 


Talk + Fact

วิคเตอร์โดนเปลี่ยนเพลงกลางอากาศ จริงๆต้องเป็นอีกเพลงแต่ด้วยการขอร้องของยาคอฟเลยเปลี่ยนให้ เราคิดว่าโปรแกรมที่ตัวเองเคยออกแบบไว้ไม่น่าจะลืมได้ง่ายๆ วิคเตอร์เลยแสดงได้อย่างลื่นไหล

เรื่องเครื่องยนต์ยานของยูริดับมีโอกาศเป็นไปได้ค่ะ ทุกอย่างมีโอกาสเป็นไปได้นักบินอวกาศทุกคนจะถูกฝึกอย่างหนักให้รับมือกับเหตการณ์ไม่คาดฝันตลอดเวลา

(ซึ่งอาจจะได้เห็นยูริวิ่งไปปกป้องวิคเตอร์ก็ได้)

ยูริพูดรัสเซียได้ เพราะมีโอกาสต้องโคกับองกรค์ของรัสเซียเลยจำเป็นต้องพูดภาษาเขาให้ได้

แน่นอนว่าเป็นAstrpnautได้ ก็ต้องขับเครื่องบินเจ็ตได้(T-38) ดำน้ำได้(ฐานฝึกจะลองที่ก้นทะเล) และถึกขึ้นมาก(camping กลางทะเลยและฝึกกล้ามเนื้อทุกๆวัน) แต่จะมโนว่ายูริเป็นคนที่ออกกำลังเท่าไหร่แล้วกล้ามก็ไม่ขึ้นแล้วกัน น้องจะได้ไม่กลายเป็นมหาเมะไป😂😂😂 แต่ที่แน่ๆคือถึกว่าวิคแน่นอน

โซรุส = โซยุส เป็นยานอวกาศของรัสเซียที่ใช้มาอย่างยาวนานสำหรับการรับส่งนักบิน

ตอนลงถึงโลกนอกจากแรงประทะของชั้นบรรยากาศ ใกล้ถึงพื้นจะมีการระเบิดของหินดินอะไรต่างๆก่อนจะกลิ้งๆๆๆจนหยุดเพื่อรอทีมภาคสนามเข้ามาช่วยเหลือ ซึ่งมันก็ไม่ต่างกับโดนรถชนจังๆน่ะแหละ

หลังจากที่ยูริถึงโลกโดนหามออกมาตากแดนเรียบร้อยแล้วก็เป็นเวลาเดียวกับที่ยูริโอะ และครอบครัวโทรหาพอดี

วิคเตอร์ไม่รู้ข่าวเพราะกลัวว่าถ้าเป็นข่าวร้ายจะทำให้ทุกอย่างล่มได้ เพราะยูริคงไม่อยากให้วิคเตอร์ล้มเพราะตัวเอง วิคเลยพยายามทำให้ดีที่สุดก่อน

ยูริลงที่คาซักสถาน ก่อนจะขออนุญาตบินมาที่St.Petersburg ต่อเลย เพื่อมาหาวิคเตอร์โดยเฉพาะ เพราะของขวัญที่ดีที่สุดคือการที่พวกเขากลับมาหากันอีกครั้ง (ตรงนี้อาจจะไม่สมจริงเท่าไหร่)

ที่วิคเตอร์ต้องประคองยูริเพราะนักบินอวกาศอยู่ในสภาวะไร้แรงดึงดูดเป็นเวลานาน จำเป็นต้องใช้เวลาสักพักกว่าจะชินกับแรงดึงดูดบนโลกอีกครั้ง

เห็นของคนอื่นขอแต่งงานแบบอลังการไปแล้ว เราขอเป็นการของของคนธรรมดาสองคนก็พอ แต่สุดท้ายก็ไม่ธรรมดาเสียทีเดียว วิคเตอร์ซะอย่าง

อนึ่งเรื่องนี้เคยลงในทวิตเตอร์ไปแล้ว แต่อันนี้ได้รีไรท์เล็กน้อย มีการเพิ่มเข้ามาเยอะอยู่ ลองดูนะคะ💛

 

 

 

– Final Extra –

“มีความสุขสักทีนะยูริ” มาริปิดอัลบัมที่เก็บรูปของน้องชาย ก่อนจะเดินเอาไปเก็บในห้องเก็บของที่เป็นอดีตห้องของเขา

เพราะตอนนี้ยูริไม่ได้อยู่ที่นี่อีกแล้ว ในตอนสุดท้ายเขากับวิคเตอร์ก็จากไปด้วยรอยยื้ม…

หญิงสาวปิดไฟห้องเก็บของก่อนจะเดินกลับห้องไปหยิบโทรศัพท์ของตัวเอง

‘Happy Birth Day นะยูริ ไม่ว่านายจะอยู่ที่ไหนก็ขอให้มีความสุขตลอดไป…’ เธอกดปิดหน้าจอพร้อมถอนหายใจยาว

ซึมซับความเหงาที่โรยตัวรอบกาย แม้เธอจะไม่ได้สนิทกับน้องชายมากขนาดนั้น แต่ก็อดเหงาไม่ได้เมื่อเจ้าตัวไม่ไ้ด้อยู่ที่นี่อีกแล้ว…

ครืดดด…ปึก! มาริหันไปมองต้นกำเนิดเสียง ชายคนหนึ่งกำลังก้าวเข้ามาในห้อง ร่างสูงดูหงุดหงิดเมื่อยูคาตะที่ใส่หลุดลุ่ย

“นายใส่อีท่าไหนของนายเนี่ย” มาริพูดยิ้มๆ ก่อนจะลุกไปจัดทรงเสื้อให้เรียบร้อย

“นี่ คิดว่าป่านนี้ยูริกับวิคเตอร์จะมีความสุขไหม” เธอเอ่ยขึ้นมาลอยๆ ดูเหมือนเขาจะจับบางอย่างในน้ำเสียงของเธอได้ จึงรั้งหญิงสาวเข้ามาในอ้อมแขน

“แน่สิ สองคนนั่นได้ชื่อว่าเป็นสามี-ภรรยาในตำนานเลยนะ ไม่มีทางที่วิคเตอร์จะปล่อยเจ้าหมูนั่นให้เหงาหรอก” เขาโยกตัวเบาๆกล่อมคนในอ้อมกอด เป็นเวลาเดียวกับมือถือของหญิงสาวส่งเสียงข้อความเข้า ชายหนุ่มเบ้หน้าที่โดนขัดจังหวะ

มาริคลี่ยิ้มออก ก่อนจะเซฟรูปที่อีกฝ่ายส่งมา มันเป็นรูปของชายสองคนในเสื้อผ้าสีสดใสเบื้องหลังเป็นทะเลสีครามและหาดขาวเหมือนสวรรค์

‘ขอบคุณนะพี่มาริ ผมมีความสุขที่สุดเลย ตอนนี้มาเยี่ยมพิชิตคุงที่ประเทศไทยเลยมาต่อที่เกาะหลีเป๊ะ สวยมากๆคราวหน้ามาเที่ยวด้วยกันนะครับ’

‘อ้อ วิคเตอร์ฝากมาบอกเจ้าแมวหง่าวด้วยว่าอย่าโหดเกินไปนัก เด็กๆโทรมาฟ้องผมกับวิคเตอร์ถึงที่นี่เลยนะครับ ’

“นี่แหน่ะ วิคเตอร์ฝากมาบ่นนาย” เธอยื่นมือถือให้เขาดู

“เหอะ เด็กมันขี้เกียจ บอกตาลุงนั่นด้วยว่าเลิกอ้างฮันนีมูนแล้วกลับมาทำงานได้แล้ว!” มาริยิ้ม ก่อนจะยืดตัวไปหอมแก้มอีกฝ่ายเบาๆ

“ขอบใจนะยูริโอะ” ยูริ พลิเซสกี้เบือนหน้าหนีอย่างเขินๆ ก่อนจะรั้งร่างของหญิงสาวลงนอน แล้วกอดอีกฝ่ายอย่างมีความสุข

ในปีที่10ของความสัมพันธ์ วิคเตอร์กับยูริกลายมาเป็นโค้ชอย่างเต็มตัว ทั้งคู่ลงหลักปักฐานอยู่ที่ประเทศอังกฤษและได้จดทะเบียนกันเรียบร้อย

พวกเขากำลังอยู่ในช่วงฮันนีมูนรอบโลกครั้งที่15 ทิ้งลูกศิษย์ตาดำๆให้ยาคอปที่แก่งั่กกับยูริ พลิเซสกี้หรือยูริโอะตามที่คนรักของเขาเรียกเป็นคนดูแลแทน

จากอุบัติเหตุครั้งนั้นทำให้วิคเตอร์บังคับให้ยูริออกจากการเป็นนักบินอวกาศ เขาไม่ยอมจะให้คนรักไปเสี่ยงแบบนั้นอีกแล้ว

ยูริโอะก็ต้องบินไป-มาระหว่างอังกฤษ-ญี่ปุ่น เพราะเขาไม่อยากให้คนรักอยู่ดูแลเรียวกังคนเดียว แม้จะมีลูกจ้างช่วยเหลือก็ตาม

เมื่อปีที่แล้ว คุณและคุณนายคัทสึกิจากไปด้วยอุบัติเหตุทำให้มาริตัดสินใจดูแลกิจการครอบครัวต่อไป และปล่อยให้น้องชายทำตามสิ่งที่เขาต้องการ

ตั้งแต่ที่ยูริโอะเห็นวิคเตอร์คราวนั้นก็ตั้งมั่นมาตลอด เขาจะไม่ยอมทำให้คนรักของตัวเองห่วงแบบเจ้าหมูนั่นเด็ดขาด เขาก้มลงจูบหน้าผากของหญิงสาวก่อนจะดับไฟลง เพื่อจะตื่นขึ้นมาเจอกันอีกพรุ่งนี้ มะรืนนี้ และวันต่อๆไป…

 

– fin-

 

ปล.เป็นฟิคที่ยาวมากกกกที่สุดในความคิด และตอนแถมเยอะมากกกก

ปลล. มีone shot อีกเรื่องที่เป็นAUเดียวกับเรื่องนี้คือ [Coffee Break] 

ตามTime lineคือ Coffee Break จะเกิดก่อน แล้วตามตัวตอนนี้

Advertisements

One thought on “[Fanfic Yuri!!! on Ice] End of waiting [Victuuri]

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s