#สคบทเดลี่ ⃒ DAY 6 – Fever Sex [JJ*xxx]

#สคบทเดลี่  ⃒ DAY 6 – Fever Sex by Amzinas L. Leer

 

เสียงหายใจเบาบางตามอกที่ขยับขึ้นลงอย่างคนหลับลึกไม่ได้ทำให้ผู้มาใหม่ชะงักหรือแม้แต่ลังเลในการสืบเท้าเข้าไปในห้องมืด มือใหญ่เอื้อมไปแง้มประตูปิดเบามือป้องกันสิ่งรบกวนนอกเหนือจากการคาดเดาของเขา

แสงสว่างจากหลอดไฟภายนอกที่ดับไป เหลือเพียงเหลือเพียงแสงอาทิตย์สีหม่นของบ่ายหน้าน้ำที่เมฆก้อนใหญ่กำลังกลั่นตัวเองออกมาเป็นห่าฝนสีเทา หากแต่เสียงหยดน้ำซัดกระหน่ำเข้ากับพนังของบ้านเรือน ไม่ได้ทำให้คนที่จมอยู่ในฟูกหนานุ่มขยับตัวแต่อย่างใด จนกระทั่งเสียงฝีเท้าไล่เรื่อยใกล้เข้ามาจวนจะถึงตัว

 

พรึ่บ! ผ้าห่มสะบัดออกเป็นเวลาเดียวกับที่ปลายรองเท้ากีฬาเข้ามาหยุดที่ข้างเตียง หากแต่เจ้าของมันก็ไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย

“เขาว่าถ้าเราออกกำลังกายให้เหงื่อออกแล้วจะหายป่วยเร็วขึ้น” ชายหนุ่มผมดำมองเจ้าของคำพูดที่ดังแหวกความเงียบและเสียงสายฝนกระหน่ำ ใบหน้าที่ร้อนผ่าวด้วยพิษไข้ขมวดยู่ยี่ที่ต้องมาเจอกับคนน่ารำคาญ แทนที่จะได้พักผ่อนตามคำสั่งของแพทย์ที่ไปพบมาเมื่อกลางวันกับชายตรงหน้านี่

ดวงตาสีดำเหมือนนิลเหลือมองชายหนุ่มเด็กกว่าที่อยู่ในกางเกงยันส์กับเสื้อสีแดงที่ดูไร้รสมนิยม แต่โชคดีที่หุ่นของเขาพอดูได้เลยใส่ออกมาได้ดูไม่ขัดตานัก แต่สิ่งที่ขัดใจที่สุดดูจะเป็นผมรองทรงและรอยยิ้มกวนประสาทที่ส่งมาได้ไม่หยุดไม่หย่อน ตั้งแต่วันที่มันบังคับให้เขามาอยู่ที่แห่งนี้

“ไม่ต้องทำมาพูดดี! ที่จริงแกก็แค่อยากหาข้ออ้างเอาฉันน่ะแหละ!” เสียงแหบพร่าเอ่ยด้วยเสียงดังเจือแววอารมณ์เท่าที่ลำคออักเสบแดงจะอำนวยใส่ใบหน้าระรื่น ครั้นรอยยิ้มของชายหนุ่มยิ่งกว้างกว่าเดิมรอยจนกลายเป็นยิ้มแสยะอันน่ารังเกียจ

“งั้นก็ขอเอาล่ะกัน”

.

.

ผมยังมองไม่เห็นข้อดีตรงไหนของหมอนี่นอกจากหน้าตาและลีลาเตียงเลย แย่ตั้งแต่สันดานจนถึงทรงผม ความมักง่ายที่บังคับพาตัวผมมากักขังหน่วงเหนี่ยวในวงเวียนแห่งกาม

อ้อ… นั่นก็อาจจะเป็นสิ่งที่เรียกว่าจุดแข็งของมันล่ะมั้ง… เซ็กส์ดีลีลาเด็ด อาจจะเป็นเพียงความน่าสนใจหนึ่งเดียวในตัวของมัน ฌอง ฌาคส์ เลอรอย

.

.

ดวงตากรอกตามองบนยามที่ลิ้นอุ่นไล้เลียไปตามคราบเหงื่อไครที่ขับออกมา แรงดูดดึงที่ปลายลิ้นต่อผิวนวลแดงระเรื่อเหมือนกับจะเพิ่มอุณภูมิในร่างที่นอนซมจนความรู้สึกอื่นพร่ามัว เหลือแต่เพียงความเด่นชัดของแนวสีข้างที่มือใหญ่นวดคลึงมันอย่างเมามัน รอยแดงปรากฏขึ้นบนผิวเนียนขาวเด่นชัด ผิวบอบบางซึ่งเพิ่งจะเยียวยาจากร่องรอยมากมานที่ถูกทิ้งไว้ ดั่งปลอกคอแสดงตนของสัตว์เลี้ยงแสนรัก

ร่างที่ซมด้วยพิษไข้ไม่แม้แต่จะพยายามหนี เพราะรู้อยู่แก่ใจว่าหนีไปก็หนีไม่พ้น ในเมื่อบ้านหลังนี้ตั้งอยู่ใจกลางที่ดินกว้างในหมู่บ้านเล็กๆในชนบท ประเทศแคนาดา คงเป็นการยากถ้าจะเดินเท้าเปล่าหลายสิบกิโลฯเพื่อตามหาบ้านคน ยังไม่นับอาการไข้ที่กำลังรุมเร้าจากกิจกรรมนอกสถานที่กลางสายฝนเมื่อคืนวาน

ภายในสมองที่คิดคำนวนทุกสิ่งด้วยเหตุและผลจึงตัดสินออกมาได้ว่า การหนีเป็นการกระทำที่สูญเปล่าเสียเวลาและมีความเสี่ยงที่จะได้รับบาดเจ็บ เมื่อคิดได้เช่นนั้นปราการน้ำแข็งที่ก่อขึ้นด้วยศักดิ์และศรีแห่งดินแดนคาบสมุทรเกาหลีที่บัดนี้เหลือเพียงยางอายที่พังยับเยินก็ขนับเรียวขาขาวก็ขยับแยกออก สองมืออ้อมต้นขาไปถ่างช่องทางลับที่บวมเป่งเชิญชวน ด้วยสีหน้าตายด้านแดงระเรื่อด้วยแรงราคะที่บ่อนทำลายตัวตน

สายตาลุ่มหลงเหมือนสัตว์ในฤดูจ้องภาพเบื้องหน้านึ่งงัน ความกระหายแผดเผาลำคอจนแหบแห้งด้วยความปรารถนาจน ความอดทนสุดท้ายถูกฉีกกระชากด้วยคำเพียงคำเดียว

“เข้ามาสิ”

.

.

ไม่มีการเล้าโล้มอื่นใดให้ยืดเยื้อ…มีเพียงเสียงครางกระเส่าสอดรับกับเสียงเนื้อกระทบถี่รัวด้วยกามอารมณ์ดังกลบเสียงสายฝนที่ซัดสาดดั่งกำแพงธรรมชาติปกป้องความผิดบาปนี้ไว้ในห้วงแห่งอนันต์

 

 


  • อย่าถามได้ไหมรู้สึกยังไง อย่าถามว่าฉันจะคิดยังไงจะอยู่ยังไง~♫
  • เจซึง นะคะเผื่อใครสงสัย
  • ถามได้-ตอบ มีความคิดเห็นยังไง-บอก
Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s