#สคบทเดลี่ ⃒ DAY 8 -Wet Dream

#สคบทเดลี่ DAY 8 -Wet Dream by Amzinas L. Leer

 

ใกล้จะหกโมงเต็มทีแต่ท้องฟ้ายังมืดครึ้มตามปกติของฤดูหนาวที่กลางคืนยาวนานกว่าฤดูอื่น นาฬิกาปลุกเรือนเล็นลั่นเสียงเบาๆเป็นจังหวะทุกครั้งที่เข็มยาวเดินไปข้างหน้า แต่กระนั้นก็ไม่ดังพอจะรบกวนนิทราอันแสนสุขของใครคนหนึ่งที่กำลังหลับสนิทในห้องนอนใหญ่ของบ้าน แสงจากโคมหลอดส้มละมุนตาเผยสีหน้าขมวดของชายหนุ่มบนเตียงด้วยความเลือนราง…

เฮือก! ดวงตาสีเปลือกไม้พลันลืมตาโพลงในความมืดสลัว มือเรียวขาวเลิกผ้าห่มขึ้นช้าๆตามสติสัมปชันยะที่ยังกลับมาไม่ครบ ลมหายใจหอบหนัก ร่างกายอาบไปด้วยเม็ดเหงื่อราวกับเพิ่งกลับมาจากการออกกำลังอันหนักหน่วง ชายคนนั้นนิ่งไปชั่วครู่ก่อนจะค่อยๆผ่อนลมหายใจ คืนทุกอย่างสู่สภาพปกติหากแต่ความเปียกชื้นบริเวณช่วงล่างทำให้เขาต้องกางเกงรวมถึงชั้นในดู
“อีกแล้วเหรอ…”

 

ครืดดด ฟึ่บ! เสียงใบมีดครูดกับน้ำแข็งเป็นสิ่งปกติของสโมสรแห่งนี้ที่มักจะมีนักกีฬาอาชีพและเตรียมอาชีพมาฝึกซ้อมกันทุกวัน เช่นเดียวกับดาวเด่นที่ได้ไปถึงระดับโลกหลายต่อหลายครั้งอย่าง คริสโตเฟอร์ จาโคเมตติที่วันนี้ดูเลื่อนลอยจนผิดปกติ

“คริส วันนี้กลับไปพักเถอะไป ฉันอนุญาต” เสียงทุ้มเข้มของผู้มีวัยวุฒิ

สูงสุดในบริเวณดังพอจะเจาะห้วงความคิดของชายหนุ่มได้ ทำให้ชายหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีทองตัดกับน้ำตาลไหม้และดวงตาสีมะกองทรงเสนห์หันกลับไปยังต้นเสียง ร่างเพรียวแน่นด้วยกล้ามเนื้อสมส่วนไถเรื่อยกลับมาหาโค้ชของเขา

“ทำไมวันนี้ให้กลับเร็วซะล่ะ” ชายหนุ่มเอ่ยถามพร้อมยืดแขนขาคลายกล้ามเนื้อ

“ถามตัวเองเถอะ นายก็รู้ดีอยู่” เฮ้อ… เสียงถอนหายใจเบาๆก่อนจะพยักหนัารับคำแลเวก้าวออกจากริงค์อันวุ่นวาย ใช่ว่าเขาจะไม่รู้ว่าวันนี้ตนทำได้ไม่ดีนัก อาจจะเป็นเพราะช่วงนี้เขาเหมือนนอนไม่พอทั้งที่ก็นอนหลับตามตาราง อาจจะเป็นเพื่อการตื่นขึ้นมาตอนช่วงเกือบหกโมงเช้าเวลาเดิม เวลาเดิมทุกวันทำให้ถูกขัดจังหวะวงจรการนอนไปอย่างไร้สาเหตุ นั่นทำให้เขาต้องมาซ้อมในสภาพนอนไม่พอมาหลายวันแล้ว หรือจะเป็นเพราะความฝันนั่น…

 

“นายมีอะไรกับใครก็ไม่รู้ในฝัน! แถมเป็นผู้ชายด้วย?”

“ชู่วววว เบาๆซี่!” วิคเตอร์รีบปิดปากตามที่เพื่อนดุ แววตาโหลอย่างคนนอนไม่พอค้อนมามากเป็นพิเศษ เพื่อนสนิทชาวรัสเซียคนนี้มีมีทติ้งที่ประเทศแคนานดาก่อนที่จะบินกลับไปที่รัสเซียที่มอสโค ก่อนจะเดินทางกลับโฮมริงค์ที่เซนต์ปีเตอร์สเบิกในอีกวัน

“ปกติถ้าฝันเปียกมันก็ต้องมาจากประสบการณ์ อย่างพวกคนที่เคยมีอะไรๆกันไม่ใช้เหรอ?”

“ก็ใช่น่ะซี่ ถึงว่ามันแปลกไง แล้วทุกครั้งที่เป็นก็จะเกิดกับคนเดิมๆ ยังไม่นับความสมจริงสุดยอดด้วยนะ… อะไร?” ชายหนุ่มผิวน้ำผึ้งหันไปเจอสีหน้ากรุ่มกริ่มของเพื่อน

“นายเสร็จไปแล้วอะดิ”

“ห๊ะ?” พอตาเหม่งร่ายทฤดีความเป็นไปได้ว่าด้วยเรื่องเพื่อรักผู้มีจิตใจใฝ่รู้ในกามได้เริ่มบทเรียนคืนเดียวกับชายแปลกหน้าในคลับก็นิ้วเรียวดีดเพี๊ยะเข้าที่หน้าผาก!

“ฉันไม่มักมากในกามอย่างนายเว้ยยย! แล้วอีกอย่างฉันก็ยังไม่เคยด้วย ใครจะไปเหมือนนาย ตาแก่เหม่งที่ได้แฟนญี่ปุ่นหล่อคมน่ารักอย่างยูริเล่า!” แทนที่จะสลดชายหนุ่มผิมเงินกลับยิ่งดี๊ด๊าขึ้นไปอีกเมื่อพูดถึงแฟนสุดที่รักที่เจอกันในงานเลี้ยงหลังการแข่งสเกตในปีก่อน หลังจากนั้นมันก็ย้ายตัวเองไปเป็นโค้ชให้เฉยเลย ทั้งที่เขารู้จักยูริมาก่อนแท้ๆ น่าหมั่นไส้จริิงๆ

เจ้าของดวงตาสีมะกอกผ่อนลมหายใจ มุมปากยกยิ้มบางให้ฤดูใบไม้ผลิของเพื่อนหลังจากที่เขาคนได้ถอดใจที่จะตามหาคนที่ใช่ไปเสียแล้ว

คนไม่มีคู่ก็คงต้องใช้ชีวิตต่อไปล่ะนะ..

 

แกร็ก แก้วไวน์ในมือถูกวางลงแรงตามน้ำหนักสิ่งที่ถ่วงรั้งภายในใจ การนอนไม่พอสำครับคริสโตเฟอร์คือการกระทำที่ร้ายแรงระดับนึงในความคิดเขา นอกจากมันจะทำให้ร่างกายทำงานขัดข้อง มึนเบลอแล้วยังทำให้แก่ก่อนวัยอันควรด้วย

มีเพียงสองสิ่งที่เขาเต็มใจจะทำล่วงเวลานอนของตน นั่นคือเซ็กส์และไวน์ดีๆอย่างที่กำลังหมุนวนอยู่ในแก้วก้านในมือเขานี่ อย่างน้อยการลิ้มรสนุ่มนวลและกลิ่นอันเป็นเอกลักษณ์ของแอลกอฮอล์ที่กลั่นออกมาโดยเน้นรสสัมผัสมากกว่าความแรงของมันที่ทำให้เสียรสที่แท้จริงไป ก็ทำให้เรื่องหนักใจและอาการปวดหัวผ่อนคลายลงได้

ชายหนุ่มในเชิ้ตสีดำขยับยิ้มขอบคุณให้พนักงานที่รินของเหลวสีแดงก่ำเพิ่มให้ จนเด็กหนุ่มแก้มขึ้นสีแดงฝาดด้วยความเขินอาย ไวน์บาร์ลับแหล่งนี้เป็นเพียงไม่กี่ที่ที่น้อยคนจะได้มาพร้อมกับเขา เพราะปกติแล้วจะมีเพียงคนใกล้ชิดเช่นวิคเตอร์ไม่ก็โค้ชเท่านั้นที่เขาจะชวนมาดื่มกันในบรรยากาศสบายๆแบบนี้

ห้องเล็กๆถูกตกแต่งด้วยเคาท์เตอร์ไม้มะฮอกกานีสีเข้มที่ด้านบนเรียงรายไปด้วยขวดไวน์หลากลายชนิดตามลำดับปีและความหายากของมัน ด้านข้างมีกระจกบานใหญ่ที่เผยให้เห็นดวงดาวจำลองในเมืองใหญ่อย่างแนวไฟยอดตึกสูง ในขณะเดียวกันด้านล่างก็เต็มไปด้วยกระแสคนเบียดเสียดกันเพื่อมุ่งหน้ากลับบ้านดูวุ่นวาย ต่างจากความสงบเรียบเรื่อยภายในห้องปิดนี้

เสียงเปียโนแผ่วเบาที่ลอยมาจากแกนด์เปียโนหลังใหญ่สีดำมันปลาบที่กำลังถูกบรรเลงด้วยปลายนิ้วเรียวของชายคนหนึ่ง ภาพของชายอายุรุ่นราวคราวเดียวกันผู้มีเรือนผมสีช็อคโกแลตผู้กำลังบอกเล่าความรู้สึกผ่านตัวโน้ตตกอยู่ในทางสายตาของมะกอกเม็ดงามที่ไม่ยอมละไปไหน

สง่างามจังเลยนะ

เสียงความคิดที่แผ่วเบาดังขึ้นโดยไม่ได้สังเกตถึงอะไรบางอย่างในซอกความทรงจำที่ปะทุออกมา จวบจนเวลาผ่านไปกว่าค่อนคืน แม้มันจะไม่ได้ดึกขนาดถึงเวลาร้านปิดแต่ก็เป็นเวลาอันสมควรที่เขาควรจะกลับได้แล้ว

หากดื่มมากไปกว่านี้คงดูไม่จืด… ในขณะที่เขากำลังลุกขึ้นหลังชำระค่าเครื่องดื่มเรียบร้อยแล้ว ภาพเบื้องหน้าพลันหมุนวนเป็นเส้นแสงหลากสี ก่อนที่สีดำอันแท้จริงจะกลืนกินทุกสรรพสิ่งไปจนหมด

 

ติ๊ก ติ๊ก… เสียงเข็มวินาทีดังอยู่ในความเงียบ ก่อนมันจะแตะเลขสิบสองด้วยความแผ่วเบาพร้อมดวงตาสีมะกอกที่ลืมตื่นขึ้นมาในความมืดสลัว ชายหนุ่มกวาดมองผ่านห้องนอนที่คุ้ยเคยไปยังนาฬิกาตั้งโต๊ะด้วยความเคยชิน

หกโมงแล้ว… ร่างสมส่วนพยายามยันตัวขึ้นมาด้วยความมึนงงแต่ความเจ็บแปล๊บกลับแล่นขึ้นมาตามไขสันหลัง ความเจ็บปวดทั้งหมดถูกบิดรวมกันอยู่ที่ช่องทางด้านหลังของเขา

ดวงตาสีสวยเบิกโพลงรีบกวาดสำรวจรอบเตียง แต่ก็มีเพียงผ้าห่มขนเป็ดคุณภาพดีที่ยับย่นอยู่ที่ด้านหนึ่ง ไม่มีแม้แต่เลือดสักหยดที่เขามองหา…

พลันสายตาไปสะดุดเข้ากับแขนท่อนนึงที่พาดทับเอวของเขาที่นึกว่าเป็นหมอนข้างในคราแรก เจ้าของมันกำลังนอนหลับตาพริ้มอยู่ข้างกาย เป็นชายหนุ่มผมสีช็อคโกแลต…คนเดียวกับนักเปียโนในบาร์ตอนนั้น!?

“คุณ! คุณๆตื่นสิ!” แรงเขย่าจากมือเรียวเรียกให้ดวงตาสีเดียวกับเส้นผมปรือขึ้นมาด้วยความง่วงงุน

“มีอะไรเหรอครับคริส?”

ใครเนี่ย! แล้วรู้จักเขาได้ยังไง! เสียงแหวดังก้องอยู่ในความคิด แต่ความจริงแล้วมีเพียงดวงตาสีสวยที่เบิกกว้างมองชายปริศนาคนนั้นชันตัวขึ้นนั่งด้วยความตะลึง

 

ในยามที่รอบข้างมืดสลัวคุ้นเคย ในช่วงเวลาที่เขามักตกเป็นของใครคนนึงซ้ำแล้วซ้ำเล่าในห้วงแห่งความฝัน ตอนนี้เขากลับหลับนอนกับใครคนหนึ่งที่จำไม่ได้แม้แต่ว่าเขาได้แนะนำตัวไปตอนไหน แล้วทำไมเขาถึงกลับมาที่บ้านได้ ทำไมทำไมเต็มไปหมด

ชายหนุ่มหน้าตาดีเจ้าของเรือนเผมสีน่ากินยกมือเบครคริสที่กำลังจะพรั่งพรูคำถามราวกับรู้ว่าเขากำลังคิดจะทำอะไร ก่อนที่ใบหน้าดูดีมีเสนห์แบบผู้ใหญ่จะยกยิ้มที่ทำให้หัวใจเขาที่สงบลงเต้นผิดเป็นจังหวะใหม่ เสียงทุ้มนุ่มน่าฟังค่อยๆบอกเล่าเรื่องและตอบคำถามทั้งหมดที่เขาอยากรู้ จนสรุปได้ว่าผู้ชายคนนี้เป็นนักออกแบบท่าเต้นคนใหม่ของเขาที่บังเอิญมาพบกันที่บาร์แห่งนั้น และตอนที่เขาหมดสติไปชายหนุ่มก็เป็นคนมาดูแลและเป็นคนพากลับที่พักหลังจากที่โทรสอบถามกับโค้ชของเขา ก่อนที่แอลกอฮอล์ในกระแสเลือดจะแผลงฤทธิ์ทำให้ความสัมพันธ์ผิวเผินกลับถลำลึกโดยไม่มีใครได้ทันตั้งตัว

แม้จะมั่นใจว่าไม่รู้จักแต่กลื่นอายและรสชาติของเซ็กส์ช่างคุ้นเคยยิ่ง แรงที่ควบอัดเข้ามาในร่างกายที่ร่านร้อนของเขาช่างเหมาะเจาะเหมือนเคยชำแรกผ่านมาครั้งแล้วครั้งเล่า รสจูบที่ดุดันและหื่นกระหายผิดกับการสัมผัสของฝ่ามือใหญ่ที่ลูบไล้สะโพ้กด้วยความเบามือ กลิ่นเหงื่อ ลมหายใจ และแรงเสียดสียามพวกเราสอดส่ายมันช่างคุ้น… คุ้นเกินกว่าจะเป็นเพียงความฝันที่เหมือนจริง

ใช่แล้ว… สัมผัสของคนตรงหน้าช่างเหมือนกับคนในฝันอย่างไม่ผิดเพี้ยน

เจ้าของผิวกายสีน้ำผึ้งชะงักเมื่อพบความจริงนั้น ก่อนที่ค่อยๆช้อนสายตาสบกับ ‘เขา’ และราวกับมานั่งอยู่กลางใจ เขาค่อยๆเอ่ยออกมาอย่างไม่เร่งร้อนแต่กลับทำให้ดวงใจที่เงียบเหงามาตลอดกระตุกด้วยความหวัง

“คุณอาจจะไม่เชื่อ แต่ในช่วงเวลาก่อนหกโมงนั้น… ผมก็ฝันว่าได้ใช้มันกับคุณเช่นกัน”

 

 

 


Talk

กรี๊ซซซซซซซซซซซซ เขียนเองหวีดเอง 😂 ชอบเรื่องนี้มาก 555555

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s