#สคบทเดลี่ ⃒ DAY 7 – Wet Cloths, Bath or Shower Sex

#สคบทเดลี่  ⃒ DAY 7 – Wet Cloths, Bath or Shower Sex by Amzinas L. Leer

 

ในวินาทีที่ขาลืมตาขึ้นมาเป็นเวลาเดียวกับที่ปลายเท้าของเขาค่อยๆลอยขึ้นจากพื้น พร้อมกับก้อนน้ำที่กระจายตัวลอยขึ้นอย่างช้าๆ ราวกับแรงดึงดูดของโลกเปลี่ยนผัน ไม่รู้ว่าเหตุใดที่ทำให้เกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น แต่สิ่งที่เขาเห็นมีเพียงดวงตาสีเปลือกไม้ที่จ้องกลับมาอย่างตื่นตะลึงที่สะกดทุกอย่างให้กลายเป็นเพียงสีสันที่เงียบสงัด

.

.

หยาดฝนสดใหม่ที่ค้างอยู่ปลายยอดใบไม้ บ้างเนืองนองอยู่บนพื้นหินสากต้องสะท้อนแสงอาทิตย์ระยับเป็นประกายหลังพายุผ่านพ้นไป ความชุ่มชื่นของฝนฤดูร้อนดูจะเฉอะแฉะเหนียวกาย เมื่อผสมกับไอร้อนจากแผ่นดินที่คลายตัวราวกับตอบรับการมาของฟ้าหลังฝนอันสดใส

ท้องนภาสีสดที่เรียกน้ำตาหยดเล็กให้ไหลรินกับสีฟ้าจัดจ้านนุ่มลึกราวกับเวิ้งมหาสมุทรอันกว้างใหญ่ เสียงจั้กจั่นร้องลั่นเป็นเสียงเรียกขานของหน้าร้อนต่อความร้อนอบอ้าวที่และความชื้นที่หายใจไม่ออก แต่นั่นก็ไม่ได้รบกวนสมาธิของเด็กหนุ่มเลยแม้แต่น้อย ดวงตาสีเดียวกับน้ำทะเลใสจับจ้องไปที่ร่างขาวนวลเปียกปอนด้วยหยาดฝนและน้ำจากสายยางที่โยงใยทั่วสระว่ายน้ำว่างเปล่า เสื้อเชิ้ตขาวและเนคไทที่คลายออกของชุดนักเรียนชายที่ชุ่มโชกไปด้วยสายธารที่กระหน่ำราวกับจะกลั่นแกล้ง ความเปียกแฉะดูดเสื้ิอนักเรียนเนื้อโปร่งบางเข้ากับผิวจนเห็นเผยให้เห็นเนื้อเนียนและยอดอกรำไรผ่านร่มผ้าที่เจ้าของกำลังพยายามบิดน้ำออกมาให้ได้มากที่สุด

นั่นเป็นภาพที่จะเปล่งประกายในความทรงจำหน้าร้อนวัย 17ของวิคเตอร์ นิกิฟอรอฟไปอีกนาน ดวงตาสีน้ำทะเลผลุบปิดลงยามเพื่อนสนิทเพียงชื่อของเขาปลายตามาโดยไม่ได้สนใจหัวใจดวงน้อยของเขาที่กระหน่ำเต้นด้วยแรงรักแรกสบตา ก่อนที่วินาทีถัดมาที่ลืมตาขึ้นเขาจะพบว่าตนได้ลอยขึ้นจากพื้น พร้อมก้อนน้ำที่จับตัวกันเป็นก้อนกลม มีเพียงเพื่อนรักที่มองมาอย่างตกตะลึงจากพื้นดิน

“วิทย่า!?” ใบหน้ามีเสน่ห์ของรักแรกพบของเขาทอแววกังวนลนลาน ต่างจากเขาที่เหมือนตกอยู่ในพวังตลอดเวลาที่ได้จ้องใบใบหน้าที่เส้นผมลู่ลงด้วยน้ำหนักของน้ำ เห็นทีที่เขาว่าเมื่อผู้ชายเปียกปอนแล้วจะดูดีขึ้น200%จะเป็นความจริงล่ะ!

“นี่คิดอะไรปัญญาอ่อนอยู่ใช่ไหมเนี่ย ใช่เวลาไหมเนี่ย!” เสียงเหวเรียกสติของเดียวหนุ่มผมเงินให้กลับมาจากสีหน้าโมโหปนกังวลของร่างเพรียว ก่อนที่ไอเดียบางอย่างจะบังเกิดขึ้น ร่างสูงอย่างคนต่างชาติคว้าหมับเอาที่ข้อมือของคนขี้บ่น ก่อนจะฉวยมันพาเจ้าของขึ้นมาโอบรอบคอเขาอย่างพอดิบพอดี

“เฮ้ย!” เพื่อนรักของเรารีบคล้องคอเขาแน่น ใบหน้าน่ารักที่มักแอบมองซุกอยู่ข้างลำคอให้ความจั๊กจี้เล็กๆ

 

ช่วงเวลาที่เด็กหนุ่มสองคนเรียนรู้การทรงตัวกลางอากาศ โชคทดีที่นักกีฬาสเกตตัวจริงอย่างวิคเตอร์เรียนรู้เร็วจึงสามารถพาร่างของตนและเพื่อนรักบินไปรอบๆ ฝ่ากลุ่มก้อนหยดน้ำที่ลอยตัวเอื่อยเฉื่อยเหมือนปลาแหวกไหว้ในกอไม้น้ำ ภาพที่น่าตื่นตาและช่วงเวลาสั้นๆที่คนสองคนได้ชิดไกล้ก็ฉุดจิตใจที่เบิกบานไพล่นึกไปถึงสิ่งหนึ่ง

วิคเตอร์เพียงเพียงคนเดียวที่ลอยได้…แม้ว่านั่นจะเป็นภาพที่สวยงามยามเส้นผมสีเงินละเอียดชุ่มน้ำสะท้อนกับแสงอาทิตย์เจือด้วยสีฟ้าของท้องนภาอันกว้างใหญ่ แต่กระนั้นมันก็อดจะเกิดความอิจฉาเล็กๆขึ้นภายในอกเสียไม่ได้ ดวงหน้าขาวหม่นลงด้วยความรู้สึกผิด ทั้งๆที่วิคเตอร์ไม่ผิดอะไรเลย เป็นเขาเองที่กักเก็บความอิจฉาไว้ภายในได้แต่ส่งยิ่มทำตัวเป็นเพื่อนที่ดีต่อไป ช่างน่าสมเพส

แต่ถึงมันจะเป็นความจริงที่เขาอิจฉา แต่การที่เขาหลงรักอีกฝ่ายก็เป็นความจริงเช่นเดียวกัน…

ดวงตาสีเปลือกไม้ช้อนมองเสี้ยวหน้าของคนที่โอบอุ้นตน ใบหน้าดูดีแบบที่สาวๆหลงดูมีเสนห์มากกว่าปกติในยามที่เส้นไหมสีเงินปลิวสไวในท้องฟ้าที่กว้างใหญ่ แต่ตอนนี้มันกลับดูเล็กและใกล้ราวกับเอื้อมไปคว้าได้…

มันคงเป็นความปิดของเขาที่ไม่ทันระวังใจของตัวเอง ริมฝีปากอิ่มยิ้มกระตุกยิ้ม ก่อนมือเรียวจะเอื้อมไปโน้มใบหน้านั้นลงมาจุพิตเบาๆ

“ขอโทษนะ” ที่ผมมันขี้คลาด ได้แต่เอาความเป็นเพื่อนบังหน้าเข้าหานายแบบนี้ ผมเองที่มัวแต่อิจฉาทั้งนาย ทั้งเด็กสาวที่ลายล้อมนาย ขอโทษที่ผมเผลอคิดเกินเลยกับนายไปซะแล้ว

ขอโทษนะวิคเตอร์…

.

.

“อาห์ หิวน้ำจัง” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นหลังจากที่เขาทำอย่างนั้นไป เสียงเรียบรื่นราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นจนกระทั่งดวงตานั่นเหลือบมองมาพร้อมเอ่ยต่อด้วยสีหน้ากรุ้มกริ่ม

“ฉันขอกินน้ำของยูริหน่อยนะ!” ใบหน้าพยักพเยิดลงไปเบื้องล่างจนเผลอมองตา

“ห๊ะ? เฮ้ย!? ไม่ นายอย่าทำอะไรบ้าๆนะ!” เจ้าของเสียงเตรียมจะชาร์จกลับถ้าอีกฝ่ายก้มลงมายุ่งกับช่วงล่างของเขา แต่เพื่อนสนิทเพียงชื่อของเขากลับก้มลงที่บริเวณหน้าอก ก่อนกดริมฝีปากลงไปที่ยอดอกผ่านผ้าชื้นน้ำ ก่อนจะดูดของเหลวที่เปียกชุ่มดูดดึงจุดไวสัมผัสอย่างจงใจกลั่นแกล้ง

“อ๊า!” เสียงครางหวานเล็ดลอดออกมาจากเรียวปากอิ่มที่ยูริรีบขยับมืิอบังด้วยความตกใจ ดวงตาหวานค่อยๆเหลือบมองเพื่อนสนิทคิดไม่ซื่ออย่างกล้าๆกลัวๆ ก่อนจะพบว่าดวงตาสีสดพราวประกายนั่นจ้องมาอยู่แล้ว ร่างบางหันซ้ายหันขวาแต่ก็ไม่รู้จะหลีกหนีไปทางไหน เลยได้แต่ซุกอกของคนขี้แกล้งปิดดวงหน้าที่เลือดสูบฉีดจนแดงก่ำ แต่นั่นก็ไม่อาจซ่อนใบหูแสนน่ารักได้

ยูริสับสันไปหมด ทำไมวิคเตอร์ต้องทำอย่างนี้ ทำไมถึงไม่พูดอะไรเลย ทำไมๆๆๆ ก่อนจะรู้สึกตัวอีกทีตอนแผ่นหลังแนบกับกำแพงของตึกเรียนจนนึกดีใจแต่พอจะยันตัวออกจากออกเครื่องบินกิติมศักดิ์กลับพบว่าสองเท้ายังอยู่กลางอากาศเหมือนเดิม

หนีไม่ได้! นั่นเป็นสิ่งเดียวที่โพลงขึ้นมาในความคิด ขณะเพื่อนรักโน้มศีรษะลงมาให้ใจเต้นตึกตัก

“ไม่ได้ตั้งใจจะแกล้งนะ แต่ชอบเหมือนกัน”

เสียงทุ้มนุ่งดังแต่ยูริไม่สารมถคิดอะไรออกอีกแล้ว มีเพียงรอยยิ้มที่เจิดจ้าว่าแสงอาทิตย์ และความรักที่เจิดจ้ากว่าท้องฟ้าอันกว้างใหญ่นั่น…

 

 

 


  • ขออภัยค่ะเพราะฟิคนี้มาช้ามากๆ เพราะหงุดหงิดค่ะ อิตอนเริ่มมันก็สนุกดีอยู่หรอก แต่พอมันไม่ใช่แนวเรื่องที่ถนัดเลยไม่รู้จะไปต่อทางไหนดี ยิ่งตอนท้ายๆเหนื่อยใจมากเลยค่ะ
  • ขอบคุณฟีฟี่นะคะที่ช่วยระดมไอเดียกับเรา แล้วก็ขอโทษที่ไม่ได้เอามาใช้ค่ะ😭 ไม่สามารถแต่งต่อได้จริงๆ
  • โดยรวมแล้วไม่พอใจตัวเองมากสุดที่แต่งมาแล้วจบไไม่ได้จนต้องตัดอย่างนี้

 

และนี่คือสิ่งที่ตัดออก… Com+a or Ctl+a

วิคอุ้มยูขึ้นเอว กระแทกหลังยูพิงกำแพงแบบลอยได้ ทั้งที่ร่างทั้งร่างสั่นระริกเพราะความกลัวแต่กระจุดเสียดจากแรงกระแทกที่เร่าร้อนก็ทำให้เผลอละความสนใจจากความจริงไปทั่วขณะ…

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s