#สคบทเดลี่ ⃒ DAY 4 – Post-breakup kiss

#สคบทเดลี่   DAY 4 – Post-breakup kiss by Amzinas L. Leer

 

เขาในชุดหนานุ่มป้องกันอากาศที่เริ่มหนาวเย็นของฤดูใบไม้ร่วงนั่งอยู่ที่เก้าอี้ตัวหนึ่งในสวนสาธารณะยามที่คนที่เฝ้ารอมาถึง ดวงตาสีเปลือกไม้หยุดมองใบหน้าพยายามจะนิ่งเรียบของ วิคเตอร์ นิกิฟอรอฟ อดีตคนรักของเขา

ยามที่มองใบหน้านี้มันมักจะเต็มไปด้วยความสดใส ใบหน้าที่แสดงออกทุกอารมณ์ขณะนี้มันพยายามจะนิ่งเฉยให้มากที่สุด พยายามจะเย็นชากับที่คนทำเรื่องโหดร้ายไปอย่างเขา

ไม่รู้ว่าเราจ้องหน้ากันอยู่นานเท่าไหร่จนแสงอาทิตย์คล้อยต่ำกระทบเสี้ยวหน้าของพวกเขา เสี้ยวหน้าที่ซ่อนบางสิ่งเอาไว้กับดวงตาล้อแสงยิ่งทำให้เหมือนวันนั้น…

.

.

แสงสีทองสะท้อนอยู่ในดวงตาของพวก เรายามเขาพยายามส่งยิ้มให้หลังเอ่ยคำนั้นออกมา

“เรา… จบกันแค่นี้เถอะ” สุรเสียงนิ่งเรียบปรากฏระรอกคลื่นอารมณ์ในตอนบังคับให้ตนพูดมันออกมา ก้อนสะอื้นก้อนใหญ่ที่กองอยู่ในลำคอกดน้ำตาที่เอ่อล้นด้วยความสับสน

“พูด อะไรน่ะ?” ดวงตาสีท้องทะเลมองกลับมาด้วยความไม่แน่ใจ ดวงตาสีน้ำทะเลเบิกกว่าไม่อยากเชื่อในสิ่งที่คนรักเพิ่งเอ่ยออกมา

“ผมบอกว่า เราเลิกกันเถอะ”

สีหน้าเศร้าสร้อยของชายหนุ่มผมดำบ่งบอกว่ามันเป็นเรื่องจริง แม้วิคเตอร์อยากจะสบถคำหยาบ กระชากคนตรงหน้ามาถามว่านี่มันเรื่องอะไรกัน แต่ความผิดเสียใจมันช่างหนักหนาเกินกว่าจะกลืนมันลงไปโดยไม่มีปากเสียงกัน ริมฝีปากที่เตรียมจะพูดบางอย่างถูกหุบลง เหลือเพียงหยดน้ำตาที่ไหลรินเป็นสิ่งเดียวที่ระบายความรู้สึกภายในได้ดีที่สุด

เพียงสบตาแววตาตัดเพ้อนั้นยูริก็รับรู้ความอัดอั้นตันใจใจของคนรักจนไม่อาจมองมันได้อีกต่อไป ดวงตาสีเปลือกไม้ผลุบต่ำไม่อยากจะมองความจริงตรงหน้าที่เพิ่งกลายเป็นอดีตไปด้วยคำพูดของตัวเอง

มือทั้งสองกำแน่นก่อนจะหมุนตัวเดินออกมาโดยไม่เสียเวลาเอ่ยสิ่งใดอีก ไม่แม้แต่อธิบายเหตุผมของตน เมื่อตัดสินใจอย่างเด็ดขาดแล้วจะต้องทำให้ถึงที่สุด แม้ยามที่มองน้ำของคนรักเหมือนหัวใจจะถูกฉีกเป็นชิ้นๆ ได้แต่พยายามเก็บสีหน้าและเสียงภายในที่กล่าวขอโทษซ้ำๆ ไม่เช่นนั้นคงเป็นเขาเองที่ทำให้ความพยายามทั้งหมดเสียไปอย่างเปล่าประโยชน์

แต่ก่อนจะไปไหนไกลร่างทั้งร่างก็ถูกคนที่ยืนอึ้งมาตลอดเข้าไปกกกอด ก่อนจะโน้มมาสัมผัสริมฝีปากด้วยความแผ่วเบา เขารู้สึกได้ถึงริมฝีปากที่สั่นจากการพยายามกลั้นคำถามและเสียงสะอื้น เหลือเพียงคำอวยพรอย่างคนรักเก่าที่พร้อมจะปล่อยให้อีกคนไปหาสิ่งที่ดีกว่า

คนในอ้อมกอดอับจนคำพูดด้วยคำอวยพรที่เต็มไปด้วยความเสียใจ ภายในอกบับรัดอย่างบ้าคลั่งยามเขากระซิบ อวยพรขอให้โชคดี จนต้องผลักอกอีกฝ่ายแล้ววิ่งหนีไป ไม่อยากให้เขารับรู้ถึงความเสียใจที่กลั่นออกมาทางน้ำตา

ไม่ว่าสิ่งที่เขาทำไปมันอาจจถูกหรือผิด ก็ไม่ที่จะตัดสินได้นอกจากพวกเขาสองคน แต่ถึงกระนั้นจูบรสหวานที่แสนขมในใจไม่ยอมให้เขาหนีความจริงที่ว่าเรายังรักกันไปได้เลย…

.

.

“เป็นยังไงบ้างช่วงนี้” เสียงทุ่มที่ทักทายเรียกสติให้กลับมายังปัจจุบัน ที่เขากำลังเผชิญหน้ากับคนรักเก่า ดวงตาคู่นั้นยังมอบความอ่อนโยนให้เหมือนที่เคยเป็นมา

เขาค่อยๆยันตัวลุกขึ้นก่อนจะก้าวเข้าไปหา

“ก็เหมือนเดิมครับ คุณยังเหมือนเดิมเลยนะครับวิคเตอร์” เสียงทุ้มนุ่มที่พยายามอย่างมากที่จะไม่ให้คนตรงหน้าจับความสั่นไหวของมันได้ดังขึ้น

“ส่วนเธอ…ก็ดูผอมลงนะ?” เพียงแค่คำทักทายสบายๆเหมือนเดิมแค่นั้นก็เรียกร่อยรอยความสัมพันธ์ระหว่างเราให้หวนคืน

รอยยิ้มบางปิดบังความบิดเบี้ยวภายใน สายลมและเสียงเสียดสีของใบไม้เป็นเหมือนอารมณ์ของพวกเขาที่พัดโหม แต่ในความเป็นจริงมีเพียงความเงียบระหว่างเรา ก่อนที่คนทั้งสองจะค่อยๆก้าวเข้าหากัน

สองมือประคองใบหน้าของอีกฝ่ายที่ยังชัดเจนไม่เคยเลือนหายไปไหน ผมสีอ่อนที่เขาเคยหยอกล้อเลียน ดวงตาที่เหมือนท้องทะเลที่บ้านเกิด ทุกสิ่งทุกอย่างไม่เป็นไปจากความทรงจำแม้แต่น้อย  รวมถึงความเจ็บปวดที่สดใหม่ ไม่เคยตกสะเก็ดแม้เวลาจะล่วงเลยมาถึง 6 เดือน

ไม่รู้เมื่อไหร่ที่เราสองคนเผิยยิ้มเล็กๆผิดเวลา แต่รอยยิ้มที่เหยียดกลับบิดเบี้ยว กรามขบแน่กับความชอกช้ำที่เกิดขึ้น ก่อนที่เขาจะตัดสินใจเอ่ยบางสิ่ง

 

“จูบนะ?”

.

.

บางคนอาจจะมองว่ามันเป็นสิ่งโง่เง่า เลือกที่จะตัดขาดทุกอย่างแทนที่จะพยายามเดินไปให้ไกลที่สุดเท่าที่โมงยามสุดท้ายจะเหลืออยู่

ความประทับใจที่มองข้ามความหลงใหลเพื่อทำความรู้จักตัวตนจริงๆของเขา วันคืนที่ใช้ชีวิตร่วมกัน สิ่งต่างๆที่ถูกทดสอบจนสุดท้ายพวกเขาก็มาหยุดที่คำว่ารัก…

ยูริแน่ใจว่าสิ่งที่เชื่อมโยนเขาทั้งสองไว้คือสิ่งที่มองไม่เห็นแต่ทรงอานุภาพสิ่งนี้ หากแต่นั่นกลับเป็นเหตุผลที่ทำให้จุดสิ้นสุดมาถึง คุณหมอที่สนิทกันเรียกไปคุยหลังจากการมาตรวจสุขภาพประจำปีของเขา ชื่อทางการของโรคร้ายที่หลุดออกมาจากปากของคุณหมอไม่ได้เจ็บปวดเท่าเวลาที่เหลืออยู่ของเขา

ในตอนที่เรายังเด็ก ทุกคนต่างเฝ้ารอวันที่จะได้เติบโต แม้ช่วงเวลานึงของชีวิตจะทำให้เขาเฝ้าคิดใคร่คราญกับความตายอันน่าพิศวง แต่มันก็ไม่ชัดเจนเท่าตอนนี้ที่มาในรูปแบบเม็ดยาหลากสีที่บ่งบอกความเลวร้ายของร่างกายของเขา

ความคิดฟุ้งซ่านถูกขุดขึ้นมาจนราวกับชีวิตนี้ไม่เคยพบเจอความสุขมาก่อน แต่หากเราไม่เคยมีความสุขจะรู้ได้อย่างไรว่าอะไรเป็นทุกข์?

วิคเตอร์คือคนที่เข้ามาจุดประกายให้ชีวิตเขาอีกครั้งหลงความล้มเหลวที่น่าอดสู ซึ่งเขาก็ไม่อยากให้อีกฝ่ายมาล้มอีกครั้งเพราะตน

ตำนานอันเต็มเปี่ยมไปด้วยความมีชีวิตชีวา การร่ายรำที่ถ่ายทอดความเป็นตัวตนที่แสนอ่อนไหว เขาค่องข้างแน่ใจความวิคเตอร์ไม่น่าจะเล่นไหวหากเขาเอ่ยความจริงนี้ออกไป บางทีการเป็นทีรักก็กลายเป็นคำสาปร้ายอย่างไม่คาดคิด

ความคิดดีร้ายตีกันอยู่ในสมอง ในศีรษะที่ปลกคลุมด้วยเส้นไหมสีดำ ที่ยามนี้หลุดร่วงไปตามคำเตือนของคุณหมอเกี่ยวกับผลข้างเคียงของการรักษา ทั้งนี้ยูริที่ตอนนี้ได้แต่หยุดอยู่กับบ้านเพื่อรักษาร่างกายโดยรวมตามคำขอของครอบครัว ไม่ได้แจ้งเหตุผลที่หยุดซ้อมอะไรนอกเหนืออาการไข้หวัดใหญ่ที่ยูริขอร้องแกมบังคับอีกคนว่าไม่ต้องบินมาหา

และเนื่องจากชายหนุ่มยังติดธุระอยู่ที่ประเทศรัสเซียทำให้บ้านที่ครึกครื้นเงียบลงกว่าเดิมมาก ความเงียบที่น่าอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก แต่ความจริงสิ่งที่ถ่วงรั้งกลับเป็นความจริงที่ไม่กล้าเอื้อนเอ่ย

ช่วงเวลาที่ยังหายใจทิ้งไปอย่างเปล่าประโยชน์ ได้แต่เฝ้ามองท้องฟ้าภายนอกหน้าต่างที่ซึ่งไม่ยอมให้เขาได้สัมผัสมัน คำถามที่ไร้คำตอบต่างวนเวียนอยู่ในโลกแคบๆที่มีเพียงห้องสีขาวและยาเม็ดที่เพิ่มขึ้นในแต่ละวัน ก่อนที่วันหนึ่งมันจะหายไป…

.

สีหน้าของแพทย์ประจำตัวของเขานิ่งเรียบตอนที่เขาสบตา มีเพียงความไม่หมั่นคงเล็กๆภายในที่เขาไม่ปล่อยให้มันหลุดรอด เพียงแค่นั้นก็ไม่ต้องเอ่ยสิ่งใดอีก เขาเข้าใจแล้ว การเดินทางที่ผ่านมาทั้งหมดมันกำลังจะถึงจุดจบ หากเป็นเช่นนั้น เขาคงมีสิทธ์ที่จะขอคำขอสุดท้ายได้จริงไหม?

คำตอบของคำถามสุดท้ายสิ้นสุดตอนที่เขากดโทรออกไปยังต่างประเทศ หาคนรักเก่าที่เราได้แต่หลอกตัวเองว่าหมดรัก ทั้งที่เราสองต่างรู้อยู่แก่ใจว่าความจริงคืออะไร

แกร็ก ความคิดทั้งหมดหยุดชะงักเมื่อเสียงเรียกร้ายหยุดลง บ่งบอกว่าใครอีกคนได้รับมัน

“เรา… มาเจอกันหน่อยไหมครับ วิคเตอร์?”

 

———————

ตามTL ในเรื่องคือ หลังเลิก-ตอนเลิกกัน-ปัจจุบัน-ช่วงเวลาก่อนเลิก

  • วิคไม่เคยได้รับรู้อาการของยูริ
  • จริงๆกำหนดให้ยูเป็นมะเร็งเม็ดเลือดขาว แต่ไม่บอกในเรื่อง
Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s